Recensie M

Strakker

In het tweede seizoen van ‘M’ oogt Van der Linden meer op haar gemak en minder bang voor diepgang.

De gevallen talkshowhost schoof aan bij de worstelende talkshowhost. Het ging dan wel niet over zijn ‘mislukte avontuur’, zoals Twan Huys het noemt, of over Margriet van der Lindens lastige eerste seizoen M, maar er lag een zekere lading op het ­gesprek: hier zaten twee mensen met baantjes die we nogal belangrijk vinden in de media.

‘Ik begrijp ontzettend goed hoe het voelt’, zei Van der Linden over de ‘rollercoaster’ waarin Huys zich had ­bevonden. ‘Echt waar?’, zei hij, meer gevat en ontspannen dan hij in acht maanden bij RTL was geweest. Na een ‘therapeutische’ retraite naar New Hampshire was Huys gebeld door de redactie van M. Of hij de Amerikaanse politiek wilde komen duiden. Meermaals.

Leek hem wel wat.

Het is niet de enige verandering die is ­bedacht om M (KRC-NCRV) het tweede seizoen, oftewel de zomerstop van DWDD, door te loodsen. De belangrijkste: de desk waaraan gasten zaten, rechts van Van der Linden, is vervangen door een gewone talkshowtafel, met gasten aan beide zijden, waardoor er een betere ­dynamiek ontstaat.

Ten tweede: het Thijs Boontjes Dans- en Showorkest is weg. Waardoor ook de ietwat ongemakkelijke onderonsjes met Boontjes vervallen. Van der Linden oogt sowieso meer op haar gemak. Ze vliegt niet meer als een razende door haar onderwerpen heen en schakelt minder bruusk tussen gasten. Ze lijkt ook minder bang voor diepgang.

Talkshow ‘M’ Beeld KRO-NCRV

Er zit bovendien een strakker format in de items. De show begint met wat nieuwtjes die lijken uitgekozen op de gasten: Geert Mak over verkiezingen in Turkije en Slowakije, Rob Jetten over de eerste zwarte lesbische burgemeester van Chicago. Hoewel het niksig blijft, lijkt dit vooral goed te werken als warming-up.

De items vormen een drietrapsraket, van inhoud naar vermaak. Eerst journalistiek (Brexit, Holleeder, Anne Faber, persvrijheid), dan culturele en morele ­verheffing (Kindermuziekweek, David Hockney , lhbti-rechten) en tot slot entertainment (60 jaar Studio Sport, De Dik Voormekaar Show, Patricia Paay en Our Planet).

De sfeer was telkens warm, enthousiast en niet al te kritisch, eigenlijk precies zoals DWDD. In het nieuwe ­rubriekje ‘Musée M’ mocht Van Gogh Museum-directeur Axel Rüger bevlogen vertellen over kunst. Inderdaad: de rol die Joost Zwagerman vroeger vervulde in DWDD. Het grootste verschil in toon tussen Van Nieuwkerk en Van der Linden is haar ironie.

Het interview met Paay, die vertelde hoe ze er ­bovenop was gekomen na de gelekte sekstape, sprong eruit. Van der Linden was zowel scherp als meelevend. Ze liet Paay helder opsommen hoe de affaire haar had veranderd. Ze was banger, ‘minder gebekt’ en niet zo babbelgraag meer.

Nu M wat strakker in het jasje zit, zijn de kijkcijfers ook iets beter. Elke dag rond de 900 duizend kijkers – minder dan DWDD, maar zeker niet slecht. En mocht het allemaal toch niet lukken, god verhoede, dan kan Van der Linden altijd nog ergens aanschuiven als ­Amerikadeskundige.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden