Stop subsidies voor festivals rond ramadan

De zwaar gesponsorde ramadanfestivals wijzen eerder op islamisering en commercialisering dan op een succesvol integratiebeleid.

De ramadan is weer begonnen. Een maand lang onderwerpen veel Nederlandse moslims zich aan hun religieuze plicht te vasten en zich seksueel te onthouden. Voor veel gelovigen is het een tijd voor bezinning, aanbidding en saamhorigheid.

Maar de laatste jaren betekent het begin van de ramadan ook het startpunt van een ware carrousel aan iftar-activiteiten, evenementen waarbij na zonsondergang gezamenlijk de avondmaaltijd wordt genoten. Deze worden georganiseerd door religieuze organisaties, maar ook in toenemende mate door seculiere clubs als welzijnsorganisaties, wijkorganisaties, culturele verenigingen, gemeenten etcetera.

Zij zijn in de vastenmaand extra in de weer om het contact tussen moslims en niet-moslims te etaleren. Dit toont hoe de ramadan in Nederland in korte tijd is gecommercialiseerd en gepolitiseerd.

Kerst

Ach, kun je zeggen, dat hoort erbij in een tijd waarin de commercie hoogtij viert – kerst was eerder al slachtoffer. Ten dele is dat waar. Maar rond die tijd kom ik weinig subsidieverstrekkers tegen die mij uitnodigen voor een hapje onder het mom van ontmoeting.

De ramadan wordt als nieuwe niche geëxploiteerd om niet-moslims en moslims via een iftar tot elkaar te brengen. De vraag of dit islamitische ritueel de juiste insteek is voor toenadering en ontmoeting heeft men nooit beantwoord.

Elk jaar wordt de ramadan gelanceerd met een heus festival en een bijbehorende pr-campagne. Niet door een moskeekoepel, maar door een commercieel adviesbureau (zie ramadanfestival.nl). Menig minister en burgermeester is een vaste klant bij de iftars.

Soep

Hoe naïef is de gedachte dat via het oplepelen van soep groepen dichterbij worden gebracht en reële maatschappelijke vraagstukken aangekaart worden? Weten deze politici eigenlijk wat zij uitdragen?

Het ramadanfestival vindt nu voor de vierde maal plaats. Wat hebben al die iftars ons opgeleverd? Hebben die activiteiten bijgedragen aan die ontmoeting en binding die men suggereert, of is het alleen een slimme marketingstrategie?

Ook andere vragen over de effecten van deze soepfeesten verdienen aandacht, zoals de invloed van het islamitisch religieus denken binnen de overheid en maatschappelijke organisaties.

Stichting

Ruim vier jaar geleden konden ambtenaren van het ministerie van Justitie en de gemeente Amsterdam zich wel vinden in de notie iets te doen aan de groeiende kloof tussen moslims en niet-moslims. Wel moest het belastinggeld op een rechtmatige manier worden uitgegeven.

Daarom werd à la minute een stichting opgericht, ‘Samenbinding’. Zo konden geldverstrekkers, Justitie en Amsterdam voorop, het adviesbureau ‘voor intercultureel management’ Mex-it ter wille zijn. Anders was een aanbestedingsprocedure nodig.

Hoewel veel moskeeën en gelovigen moeite hebben met de exploitatie van een van de belangrijkste islamitische zuilen, is de ramadan in Nederland verworden tot een serie elitaire en gala-achtige netwerkbijeenkomsten voor ‘soepsidiemoslims’.

Het sociaal-solidaire en spontane karakter van de vastenmaand, waarin daklozen, vluchtelingen, gehandicapten, eenzamen en anderen getrakteerd werden op een maaltijd en morele steun, op basis van vrijwilligheid, is in veel plaatsen verdwenen.

Wilders

Het festival voegt niks toe aan wat echt moet gebeuren; de campagne draagt niets bij aan democratisch burgerschap en maatschappelijke binding. De iftars worden vooral bezocht door mensen die elkaar al kennen of op z’n minst kunnen luchten.

Maar zo wordt het debat over de kernwaarden van de rechtsstaat niet gevoerd. Nederland heeft behoefte aan confronterende ontmoetingen met Wilders-stemmers en Fawaz-aanhangers. Deze activiteiten zijn in wezen een zegen en bevestiging voor Wilders als het gaat om zijn paradepaardje: de islamisering van de samenleving.

Een ander storend aspect is de betrokkenheid van overheidsinstellingen en geloofsneutrale maatschappelijke organisaties. Los van geldelijke donaties die men verstrekt aan de ramadanactiviteiten (ik dacht dat we scheiding van kerk en staat hadden), constateer ik in toenemende mate de eendimensionale focus op de identiteit van de Marokkaanse of Turkse Nederlander.

Deze burgers worden gereduceerd tot moslim. Islamitische sprekers en imams worden opgetrommeld om hun visie vanuit de islam te geven op maatschappelijke vraagstukken. Zo wordt een buurthuis, een stadsdeelkantoor, een bibliotheek het domein van de imam. Al deze instellingen doen er vrolijk aan mee.

Daarom vraag ik sponsoren, zeker de overheid, religieuze festiviteiten als het ramadanfestival niet meer te financieren. De ramadan is een religieuze plicht; de overheid moet zich erbuiten houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden