Stop met liegen en help de werkzoekende oudere écht op weg

Per 1 januari heb ik mij, op 64-jarige leeftijd, noodgedwongen gevoegd in het leger van 137.330 (stand per eind november 2016) werklozen, pardon werkzoekenden, van 55 jaar en ouder. Zij en ik moeten in beginsel elke week een sollicitatiebrief schrijven. Die inspanningen resulteerden er over heel 2016 in dat 0,3 procent van hen, 437 personen, uit de WW verdwenen naar een betaalde baan. In zijn Nieuwsflits Arbeidsmarkt meldt het UWV dat de daling van de werkloosheid onder deze groep achterblijft.

Een man bekijkt vacatures bij het UWV. De heer op deze foto heeft geen betrekking op het ingezonden stuk. Beeld anp

Tegenover deze 437 geluksvogels staan ruim zeven miljoen verplichte, met strafkortingen behangen sollicitatie-inspanningen van werkzoekende 55-plussers. Duizenden ambtenaren van het UWV moeten deze activiteiten - en andere - registreren en controleren, terwijl duizenden medewerkers van allerlei afdelingen personeelszaken die sollicitaties moeten behandelen. En al betekent dat laatste vaak geautomatiseerde ontvangstbevestigingen en daarna afwijzingen versturen en de sollicitaties in de prullenbak gooien, het blijven werkuren en dus kosten voor bedrijf of organisatie.

We hebben het over grootscheepse bezigheidstherapie op gereformeerde grondslag. Zo van 'in het zweet uws aanschijns' en 'geneigd tot alle kwaad'. Hoewel iedereen weet dat je als 55-plusser, ook al groeit de economie, heel weinig kans maakt op een arbeidscontract, trekt niemand (zeker geen politicus) daar de conclusie uit.

Dit systeem moet op de helling. Laten we ophouden met doen alsof en erkennen dat er op de arbeidsmarkt discriminatie van ouderen bestaat. Laten we daarom voor hen de zaken omdraaien: als een werkgever werkelijk op zoek is naar een 55- of zelfs een 60-plusser kan hij dat melden bij het UWV, dat er bakkenvol van in voorraad heeft.

In mijn voorstel blijft de oudere werkzoekende wel degelijk beschikbaar voor de arbeidsmarkt, maar hoeft hij zich niet met de moed der wanhoop en/of forse tegenzin week na week te melden. Op deze wijze verandert het UWV voor deze groep van een controlerende en straffende instantie in een arbeidsbemiddelende. Zo snijdt het mes snijdt aan drie kanten: UWV-ambtenaren gaan zinvoller werk doen, de afdelingen personeelszaken worden minder overspoeld door kanslozen en de oudere werklozen worden niet zinloos lastiggevallen met allerlei 'taken'.

Zij kunnen proberen hun tijd nuttiger te besteden. Met het speuren naar aanbiedingen van supermarkten bijvoorbeeld. Of als vrijwilliger aan de slag gaan. Of zelfs, ik durf het nauwelijks te opperen, iets aanpakken waar ze blij van worden.

Tot in de jaren zestig betekende De Grote Leugen dat je moest 'toegeven' dat je overspel had gepleegd wanneer je wilde scheiden. Nu bestaat De Grote Leugen eruit dat iedereen een betaalde baan kan krijgen, als hij/zij maar echt wil. Die leugen dient doorgeprikt te worden. De levensblijheid van de verantwoordelijke staatssecretaris zit realiteitszin in de weg, maar wat vinden de lijsttrekkers er eigenlijk van? Het lijkt me een relevant onderwerp voor discussie, de komende anderhalve maand.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.