Rubriek Lezersbrieven

Stop met die schoolexamens

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 3 juli.

Centrale examens in 1963 in de RAI in Amsterdam. Foto Nationaal Archief/Collectie Spaarnestad/NFP

Brief van de dag: Examens

Centrale examens zijn de afgelopen jaren alleen maar belangrijker geworden. Je bent geslaagd als je eindcijfers (het gemiddelde van het cijfer voor het centraal examen en dat van het schoolexamen) aan de eisen voldoen, je cijfers voor het centraal examen (dus los van het schoolexamen) aan de eisen voldoen en je niet meer dan één 5 hebt voor de kernvakken wiskunde, Nederlands en Engels.

Bovendien hanteert de inspectie de norm dat schoolexamencijfers niet meer dan 0,5 punt mogen afwijken van de cijfers van het centrale examens. Dit om te voorkomen dat scholen hun leerlingen bevoordelen door hoge cijfers te geven voor het schoolexamen.

Netto is de rol van de schoolexamens vrij marginaal geworden. Desalniettemin wringen leerlingen en docenten zich in bochten om met allerlei toetsen van het schoolexamen in de loop van het jaar (voor het vwo, twee jaar voor havo en vmbo) op hetzelfde cijfer uit te komen als dat van het centraal examen. Laten we hiermee ophouden.

Afschaffen van schoolexamens betekent voor de scholen meer verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat leerlingen de zaken die niet getoetst worden op het centraal examen beheersen (voor veel vakken is dat heel weinig trouwens).

Bovendien draagt dit bij tot vermindering van regelgeving en de werkdruk van docenten. Ook kunnen docenten gezamenlijk met leerlingen optrekken naar het examen in plaats van steeds maar te moeten wisselen tussen een beoordelende en een begeleidende rol.

Formatief toetsen, waarbij leerlingen zelf te weten komen waar ze staan en wat er gedaan moet worden om beter te worden, kan ook in de bovenbouw van de scholen vorm krijgen. Het hele toetscircus, dat nu de laatste jaren van het schoolleven beheerst, kan gereduceerd worden tot waar het eigenlijk om gaat: de basis beheersen die getoetst wordt in het centraal eindexamen. En een mens worden die niet alleen bezig is met een hordenrace naar het einde van de schoolcarrière, maar met het doordacht verkennen van zijn talenten en beperkingen zodat gemotiveerd begonnen kan worden aan een volgende stap.

Wiebe Brouwer en Hans Buijze, bestuurder en oud-rector

Vaccineren

Opnieuw veel aandacht voor de dalende vaccinatiegraad in de Volkskrant (columns van Esther Gerritsen en Aleid Truijens, 30 juni). Eerder publiceerde de krant over nudging: niet gevaccineerde kinderen krijgen geen plek meer in de kinderopvang. Terecht protesteerde een briefschrijver uit deze sector: laat de overheid zelf het probleem oplossen.

Truijens pleit voor een stevige aanpak: confronteer ouders met ziek geworden kinderen, spreek ze dreigend toe, dat zal ze leren. Helaas is al jarenlang bekend dat bangmakerij een heel slechte methode is om gedrag te beïnvloeden. En vaccineren verplichten, zoals de (vorige) Italiaanse regering deed, is strijdig met ons grondrecht op zelfbeschikking.

Wat werkt wel? De oplossing ligt bij de jeugdgezondheidszorg. Daar kunnen jeugdverpleegkundigen met motiverende gespreksvoering (bewezen effectief) ouders overhalen te kiezen voor vaccinatie. Laat de overheid investeren in het faciliteren van deze jeugdgezondheidszorg.

Peter Bakens, Den Haag, oud-wijkverpleegkundige

Vliegtaks

In 2008 werd succesvol een vliegtaks ingevoerd met als positief resultaat dat er minder werd gevlogen in Nederland. Precies wat goed is voor het milieu in Nederland.

Het blijft mij verbazen dat de lobby van Schiphol het voor elkaar heeft gekregen dat het als mislukking wordt gezien omdat er minder gevlogen werd. Dat is toch juist de bedoeling?

Corné Smiesing, Utrecht

Andere Tijden

Met het mogelijke verdwijnen van het programma Andere Tijden gooit de ‘Informatiebron Bij Uitstek’ NPO zijn eigen glazen in. Al jaren roep ik, en met mij vele anderen, dat wie de geschiedenis niet kent, niet klaar is voor de toekomst. Leren van het verleden is het grootste goed dat nu dreigt te worden weggegooid. Daad van domheid als het doorgaat.

Vic Wendel, Roosendaal

Simone Weimans

‘Wat moeten we in godsnaam doen voordat we er echt, écht bijhoren?’, vraagt Simone Weimans zich af. Ze geeft hierbij zélf het antwoord op die vraag, maar vervolgens lees je daar niets over in het interview.

Ik ben als donkerkleurige Nederlander met een dubbele migratieachtergrond geïnteresseerd in vragen als: Wat brengt het presenteren van het NOS-journaal aan persoonlijke en journalistieke capaciteiten met zich mee? Welke nieuwsitems van de afgelopen tijd zijn haar bijgebleven en waarom?

Wat we moeten doen voordat we er écht bij horen? Begin dan zelf vooral met te laten zien welke plek jij met jouw kennis en expertise inneemt in deze samenleving. Geef mensen daarin een inkijkje, zodat ze kunnen zeggen: ‘Tjonge, wat interessant, dat wist ik niet.’ In plaats van: ‘Oef, wéér hetzelfde verhaal.’ Wat moeten we doen voordat we er écht bij horen? Die vraag niet meer stellen en laten zien dat je een bijzondere én gewone Nederlander bent.

Ruth Gemin, Amsterdam

Boris van der Lek

Het wonderbaarlijke verhaal van Boris van der Lek lezend in de stilte van de tuin, hoor ik de klanken van Boris’ sax steeds nadrukkelijker. Ik hoor hem in de loop van het stuk zijn rol als aangever loslaten en ik voel zijn solo’s indringender worden, het tempo genadeloos opvoerend. De zinnen komen poe-pie-pa-die-doe-ra-pie bij me binnen, als de rubberen hamer bij de noten van Illinois Jacquet. Wat een prachtig geschreven profiel John Schoorl!

Bob Zeegers, Waalwijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.