Lezersbrieven Donderdag 15 november

Stimuleer wegwerpmaatschappij niet

‘Goede fiets kan leven lang mee.’ Beeld Foto Daniel Rosenthal

Net als op de eerste levensbehoeften en branches als de kapper, vallen ook schoenherstel en fietsreparatie onder het lage btw-tarief van 6 procent. Waar het lage btw-tarief op eerste levensbehoeften een gezonde leefstijl stimuleert en bij de kapper het zwartwerken minder lonend maakt, gaat het bij fietsreparatie en schoenherstel vooral om duurzaamheid. ‘Gun uw schoenen een tweede ronde, weggooien is zonde’, luidt een slogan. Bij fietsen geldt dit nog sterker: een goede fiets zou een leven lang mee moeten gaan, waarbij eens in de zoveel tijd de banden, ketting en tandwielen moeten worden vervangen. Maar ook door regulier onderhoud blijft de fiets in goede conditie. Heb je ook geen accu en elektromotor nodig.

Maar door het fiscaal minder aantrekkelijk maken van het arbeidsloon op fietsreparatie wordt de aanschaf van een nieuwe fiets, en dus het afdanken van een oude fiets, aantrekkelijker. Dit leidt, samen met de fiscale stimulering van de fiets van de zaak en dergelijke, tot een enorme oudefietsenberg.

Dus met het verhogen van het lage btw-tarief op schoenherstel en fietsreparatie, wordt de wegwerpmaatschappij gestimuleerd en arbeid zwaarder belast. Dat is geen goede zaak.

Pierre Deen, Amsterdam, fietsenmaker 

Martin Ruyter

Jammer, ook voor de krant, dat de scoop over Joop Hueting en de oorlogsmisdaden in Indonesië steeds wordt toegeschreven aan Achter het Nieuws van de VARA. De waarheid is dat Martin Ruyter, sterverslaggever van de Volkskrant, het verhaal als eerste te horen kreeg en publiceerde. Ruyter was samen met fotograaf Wim Ruigrok bij Hueting voor een ander onderwerp, op medisch sportgebied. Na afloop vroeg Hueting aan Ruyter of hij het ook over de oorlogsmisdaden kon hebben. De VARA reageerde op het verhaal van Ruyter. Ere wie ere toekomt.

Jacques de Jong, Haarlem, oud-redacteur de Volkskrant

Sjung Hermans

In 1976 of daaromtrent ging ik door mijn enkel: enkelbanden gescheurd! Naar het ziekenhuis in Hilversum en de chirurg Sjung Hermans (Het eeuwige leven, 12 november) besloot tot operatie. Gelukkig was ik net een maand of zo verzekerd. Helaas bleek ik nog niet lang genoeg verzekerd te zijn om het vergoed te krijgen. Ik legde mijn probleem voor aan de chirurg en hij besloot mij niets in rekening te brengen voor zijn werk. Ik hoefde alleen de anesthesist en de verpleging te betalen. Ik heb dit gebaar enorm gewaardeerd en ben hem daar nog altijd dankbaar voor.

Ongelooflijk dat dit mogelijk was!

Ed Smits, Epe

Loodgieterstarief

Minister Dekker van Rechtsbescherming blijkt een meester in het handelen in strijd met de titel van zijn portefeuille. Hij wil de kosten van de pro-deo-advocatuur aan banden leggen. Pas als een commissie heeft vastgesteld dat een procedure kansrijk is, mag degene die geen of te weinig geld heeft, een beroep doen op een pro-deo-advocaat. Een commissie die, wil zij dat kunnen beoordelen, moet bestaan uit advocaten met de nodige (proces)ervaring dan wel rechters, waarmee de bezuiniging meteen teniet wordt gedaan, tenzij minister Dekker de commissie wil ‘bemannen’ met niet-deskundigen!

Mijn confrères vroegen mij als pro-deo-advocaat met enige regelmaat: Zeg confrère, werk jij nog steeds voor dat loodgieterstarief? Mijn antwoord was een volmondig ja, omdat je als advocaat niet alleen je portemonnee maar ook je hart moet vullen.

Nadat ik jarenlang met name strafrecht had gedaan, ben ik overgestapt naar het vreemdelingen- en asielrecht. Mijn boekhouder alarmeerde mij over de financiële gevolgen van die stap. Nog minder dan het loodgieterstarief! Maar nog meer voldoening, omdat ik niet de wereld, maar wel de wereld van mijn asielzoekers kon veranderen. Wakker Nederland roeptoetert over de industrie van de asieladvocaten. Ik denk dat zij voor dat tarief hun bed niet eens uit te komen. Moge Wakker Nederland echt wakker worden.

Frans Weijzen, Amersfoort, gepensioneerd (asiel)advocaat

Huishouden

Het geklaag over de verdeling van huishoudelijke taken moet maar eens ophouden, vindt Dina Brouwer in de Brief van de Dag van 10 november. Zij schrijft de oorzaak van het verschijnsel ‘thuiszittende huisvrouw’ wel erg eenzijdig toe aan het calvinisme. Ook de sociaal-democratie was in de jaren vijftig een fervent pleitbezorger van het eenverdienersmodel met een mannelijke kostwinner. Lonen die hoog genoeg waren om een heel gezin van te onderhouden vormden een streefpunt.

Niet zonder reden: de zo gewenste verheffing van het volk liet nog op zich wachten. Veel vrouwen waren aangewezen op laagbetaalde, zware en eentonige (fabrieks)arbeid of – erger – op een baantje zonder enige arbeidsvoorwaarden in een huishouden van een ‘mevrouw’ van wie de echtgenoot een goede positie had op de maatschappelijke ladder.

Ook waren de gezinnen groter (babyboom) en was de beschikbaarheid van moderne huishoudelijke apparaten beperkt tot een strijkbout en een stofzuiger. Een huishouden vergde destijds veel meer tijd en inspanning dan heden ten dage. Een rondslingerende sok vormde toen echt geen strijdpunt in een huishouden.

Marja van Charante, Utrecht

Kinderfeest

Het demonstratierecht is een fundamenteel mensenrecht. Zou het recht op een ongestoord en veilig kinderfeest ook niet in een wet moeten worden geborgd?

R. Pronk, Heemstede 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.