Column Arthur van Amerongen

Stemmen helpt niet, emigreren wel

Mijn levensbeschouwing lijkt veel op die van Oskar uit Die Blechtrommel van Günter Grass: een eeuwig kind dat de wereld van de volwassenen gadeslaat zonder er deel van uit te maken.

Ik heb de jaren des onderscheids nog steeds niet bereikt en mijn kinderlijke naïviteit behoud ik graag tot de genadige dood. Vermoedelijk lukt dat wel, met mijn gemarineerde hersentjes.

De aanstaande verkiezingen benader ik letterlijk en figuurlijk afstandelijk: ik volg het circus op de voet vanuit de zonnige Algarve, maar voel geen enkele betrokkenheid. 

De essentie van politiek is het controleren van de macht, niet het uitoefenen van macht. In Nederland is dat volledig misgegaan. Het hele zooitje mag wat mij betreft opzouten. 

Daarom zing ik woensdagavond uit volle borst die smartlap van tante Renée de Haan uit de Jordaan: vuile huichelaars, pak jullie koffers maar en verdwijn voorgoed uit m’n leven.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik altijd een zwak had voor Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren, maar sinds zij mij afwees als lijstduwer en ik bovendien vernam dat haar koolstofvoetafdruk twee keer zo groot is als die van Floortje Dessing, ben ik mijn laatste restje vertrouwen in de politiek verloren.

Vroeger in Nederland maakte ik, de brave modelburger die ik was, gedwee de gang naar de stembus. Ik heb ze allemaal gehad: de CPN, D66 (want ik kwam Hafmo vaak in de kroeg tegen), de PSP, de PvdA en de VVD. 

Beeld Gabriël Kousbroek

Ik heb zelfs een keer op de Boerenpartij van Hendrik Koekoek gestemd, maar toen was ik dronken.

Graag had ik op Nelis de Gelder alias Had-je-me-maar van de Rapaille Partij gestemd, maar dat was een beetje voor mijn tijd. Diens beste verkiezingsleus: gratis voor iedere Amsterdammer dagelijks een paar gemeenteborrels.

Door de bank genomen stemde ik het vaakst op de PvdA, maar in het stemhokje voelde ik mij telkens weer net zo bezwaard als Martin van Amerongen, oud-hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer. Dat bijna weerzinwekkende gevoel wanneer je schoorvoetend wederom op de PvdA gaat stemmen, beschreef hij in een vlammende lezing met de titel: Breznjev aan de Amstel, in Paradiso in 1989.

Er is niets veranderd in dertig jaar, al zou de titel van zijn lezing nu De Groene Khmer in de Stopera kunnen luiden.

Maar goed. Zo dadelijk klap ik de laptop dicht en dan ben ik weer in mijn safe space waar men zich louter druk maakt over de johannesbroodboompeulenoogst.

Stemmen helpt niet, emigreren wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden