Column Bor Beekman

Stelling: de billenfase van Abdellatif Kechiche is nu (bijna) voorbij

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Merlijn Kerkhof, Rutger Pontzen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, ­muziek, theater of beeldende kunst.

De meestervoyeur zag er vermoeid uit, de wangen ingevallen. Maar hij hield stand ten overstaan van de pers in Cannes. Hoe het zat met dat politieonderzoek, de anonieme vrouw die hem vorig jaar beschuldigde van aanranding? ‘Er ís geen politieonderzoek’, klonk het verbeten. En wat een schandalige vraag: ‘We zijn hier toch voor de cinema?’

Juist, die nieuwe film. Met de spraakmakende véértien minuten lange, op het toilet uitgevoerde en alarmerend echt ogende cunnilingusact. Waarom?

‘Als reactie op het ongezonde frame waarin u mij al tijden plaatst’, kaatste Kechiche.

O Abdellatif Kechiche, de zo begaafde Tunesisch-Franse cineast uit de badplaats Sète. In 2013 Palmwinnaar met z’n magnifieke lesbische drama La vie d’Adèle. Maar ook regerend kampioen male gaze – die vrouwen tot lichaam reducerende mannenblik.

U klaagde over de hoeveelheid vrouwenbillen in Mektoub, My Love: Canto Uno, zijn vorige film? Nou dan trakteert Kechiche in het vervolg Mektoub, My Love: Intermezzo op nóg meer vrouwenbillen.

Iedereen boos, natuurlijk. Cannes voert een ‘dubbele standaard’, schreef het Amerikaanse Variety. Want waarom die walgelijke film van Kechiche wél in competitie plaatsen en films van allerlei vrouwen niet? Een regionaal Frans dagblad stookte de boel op met citaten van een anonieme bron op de set: Kechiche zou zijn jonge cast hebben vermoeid tijdens de nachtelijke disco-opnamen, om ze daarna met alcohol te forceren tot ongesimuleerde seks.

Je kunt exploitatie nooit uitsluiten in de filmwereld, maar dat kwartier orale acrobatiek in Intermezzo is zeker níet gedraaid met vermoeide acteurs. Of het echte seks was? Het ziet er zo uit. Maar dat zégt nog niks. Ophélie Bau, de 26-jarige hoofdrolspeelster en actrice uit de toiletscène, ging wel over de rode loper maar ontbrak bij de persconferentie. Misschien moeten we haar commentaar afwachten. La vie d’Adèle-actrices Léa Seydoux en Adèle Exarchopoulos klaagden ook pas na de première over ‘tiran’ Kechiche.

Mektoub, My Love: Canto Uno betrof een ode aan het Zuid-Frankrijk van de jaren negentig – het paradijs volgens Kechiche. Een oord vrij van religie, waar migrantenzonen én -dochters onmatig drinken, dansen en vrijen. Amin, het hoofdpersonage en alter ego van de cineast, is anders dan de rest: hij staart enkel naar vrouwelijk discovlees, mijmerend over een carrière als filmscenarist.

Mektoub, My Love krijgt straks nóg een deel, Canto Due. Intermezzo vormt het pauzenummer: 212 minuten op commando twerkende vrouwenbillen. Naast de vrouw, reduceert de regisseur nu ook zijn film. Die is saai.

Nogal wat mensen vinden dat de Tunesiër zijn derde Mektoub niet meer moet maken. En dat festivals die film om fatsoensredenen hoe dan ook moeten weigeren.

Ik niet, mits de acteurs vrijwillig deelnemen. Ik heb zesenhalf uur bioscooptijd geïnvesteerd in Amin en Ophélie. Nu wil ik ook weten hoe het afloopt. Of de billen ooit stoppen met schudden. En of Kechiche zich aan zijn haren uit het male gaze-moeras trekt. ‘Voor Canto Due kies ik een meer academische benadering’, belooft de filmmaker.

Ik reken nergens op. Maar ik ga wel kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden