Column Stefano Keizers

Stefano Keizers stichtte al vrede, nu redt hij het milieu. Nou ja, soort van

Onze zielen zijn verdorven en het komt nooit meer goed.

Gelukkig geeft de Volkskrant mij deze week de ruimte om alle problemen van de kaart te vegen.

Nu dat er algehele wereldvrede heerst en niemand meer iets tekort komt, wordt het tijd om grotere onderwerpen aan de kaak te stellen. Want even kijken, hoe zat het ook alweer? Oja, we hebben het milieu definitief verpest.

Niet gevreesd, natuurlijk weet ik ook deze keer weer een oplossing om van de knagende werkelijkheid af te komen. Zoals gewoonlijk ligt de sleutel in het verleggen van onze verwachtingen, niet in het krampachtig proberen om Hansje Brinker te spelen.

Laten we alsjeblieft eerlijk zijn en toegeven dat het kwaad al geschied is. Er is geen weg meer terug. Niets in het universum is er beter in geslaagd om flora en fauna te bestrijden dan wijzelf. Wordt het geen tijd om daar trots op te zijn? Wat nou als we gewoon hier, bij het 162ste woord van deze column, met z’n allen besluiten dat het onze primaire taak is om planeten te destroyen? Dat maakt ons vooruitzicht een stuk rooskleuriger. En onze reputatie als levensvorm extreem veel stoerder. Stel je voor dat er daadwerkelijk aliens op onze planeet landen en die zien wat we hebben aangericht: ze schrikken zich gegarandeerd helemaal kapot. Ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik ben daar content mee.

Mag er dan helemaal geen plek meer zijn voor de organismen waaruit we ooit ontstonden? Natuurlijk wel. Wat we nodig hebben is een soort Israël voor de planten en de beestjes. Een stuk grond waarop Moeder Aarde volledig haar gang kan gaan zonder dat we ons ermee bemoeien.

Ik stel Nieuw-Zeeland voor. Dat heeft een beetje van alles en nog wat, het is ver weg en er woont vrijwel niemand.

Plaats een gigantische kooi over Nieuw-Zeeland heen (het moet een kooi zijn, geen muur, want anders blijven we last houden van vogels) en gooi de rest van de planeet helemaal vol met cement en asfalt. We gaan leven op poeders; wat dat betreft zal er niks veranderen. Drinkwater halen we van Mars, allang bewezen dat het kan.

Laten we de herinnering aan de natuur volledig uitwissen, zoals de sciencefictionfilms uit de jaren zeventig en tachtig voorspelden. Binnen afzienbare tijd zal niemand meer weten wat we hadden en, hou je vast, ons schuldgevoel zal voor altijd en eeuwig verdwenen zijn.

Graag had ik ook het onderwerp liefde nog behandeld in deze rubriek. Het was misschien zelfs handig geweest om daarmee te beginnen want dat is een groter probleem dan alle kwesties die ik inmiddels heb verholpen. Maar dat is achteraf praten, daar hebben we niets aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.