Column Willem Vissers

Sport is geen dictatoriaal regime of medaillespiegel, maar gewoon sport

Willem Vissers artikel column Beeld .

Van alle ontluisterende zinnetjes in het interview met Jip Vastenburg in de Volkskrant van zaterdag won eentje de gouden medaille voor ontluistering. ‘Ik lag twee dagen na die titel huilend in bed. Zo ongelukkig was ik.’

Atlete Vastenburg was net Europees kampioene op de 10.000 meter bij de beloften. Ze voelde alleen niets van vreugde. Totaal niets. Vastenburg was ongelukkig. Uitgeteerd door training. Gecombineerd met de weigering voldoende te eten, want meer gewicht betekende meer meesjouwen. Ze was ontregeld. Lichamelijk. Mentaal. Ze huilde alleen.

Ze praatte met collega Eline van Suchtelen, onder meer over haar overwonnen ziekte anorexia. Voormalig wielrenster Leontien van Moorsel kon dat vroeger ook op een gegeven moment; vertellen hoe diep ze door haar weigering om voldoende te eten wegzakte in het moeras dat topsport kan zijn. Vastenburg, nu: ‘Je eet niet genoeg en je vindt jezelf te dik.’ Van Moorsel, toen: ‘Je denkt dat je dat (niet genoeg eten) nodig hebt om de beste te worden.’

Het is pure sportverdwazing. Duizenden ouders zeggen tegen hun kinderen, om welke reden dan ook: ga lekker sporten. De een vindt het niets. Die zit liever te gamen, tekenen of acteren. De ander geniet en zoekt uit het rijke palet van aanbod zijn favoriete sport. Maar als de flirt met de top begint, raakt het zicht op de werkelijkheid vaak vertroebeld.

Weet u nog, die tv-documentaire Turn, met ongelukkige jongetjes, aandringende ouders en hardvochtige trainers. Je wilde die knullen zo door de beeldbuis trekken. Kom dan hier, dan hoef je nooit meer te sporten, nooit meer te turnen, nooit meer pijn aan je polsen te voelen.

Bij Vastenburg, die op enig moment 1.80 meter bij 55 kilo was, zei nooit iemand dat ze er niet gezond uitzag. Dat is toch verbijsterend. Een gratenpakhuis en nooit zegt iemand: ‘hé Jip, luister eens even…’ Ze ging sneller lopen, dat wel. Nooit vroeg haar trainer of ze menstrueerde. Haar menstruatie bleef acht jaar uit. Acht jaar. Ze had onvruchtbaar kunnen zijn.

Pas toen ze een nieuwe trainer kreeg, niet helemaal toevallig een vrouw, liet ze zich verlossen van haar demonen. Ze loopt beter nu. Ze heeft plezier. Ze is op gezond gewicht. Niet dat ze dagelijks in de spiegel kijkt. Zo ver is ze nog niet.

Maar ja, die ene zin blijft toch hangen, van die jonge vrouw, een meisje eigenlijk nog, kampioene bij de beloften en huilend in bed van ongeluk. Misschien moeten we met zijn allen iets beter om ons heen kijken in 2020. Vinden ze het leuk, de jeugdigen, al dat sporten? Door te kijken naar het niveau, de sport zelf, de wijze waarop, de trainers. Alles.

Het is namelijk niet verplicht, sporten. Sport is geen dictatoriaal regime. Sport is geen medaillespiegel. Sport is gewoon sport. Natuurlijk, om de top te bereiken zijn soms ontberingen nodig, maar probeer aan de gezonde kant van de grens te blijven. Lichtheid is mooi, maar dan vooral in het hoofd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden