Verslaggeverscolumn Ariejan Korteweg in Den Haag

SP’er Karabulut strijdt voor de Koerden, maar stuit op de boeren

. Beeld .

De werkkamer die ze erfde van haar voorganger Harry van Bommel onderging een metamorfose. De kartonnen archiefmappen met dossiers uit regio’s waar zelden iets van vernomen wordt zijn weg, net als de herinneringen aan de vele reizen. Bij Sadet Karabulut getuigt alleen een bescheiden wereldkaart van haar portefeuille. Er er staan twee rode stoeltjes.

Sinds de Turkse inval in Syrië is Karabulut overal. RTLNieuws, EenVandaag, Pauw, Nieuwsuur, WNL, NOS Journaal, weer Nieuwsuur, weer EenVandaag, als enige Kamerlid bij de Koerdische demonstratie op het Malieveld. Dat is veel podium voor de buitenland- en defensiewoordvoerder van de SP, meer dan enige andere partij over deze kwestie.

Demonstratie op het Malieveld, links Sadet Karabulut. Beeld Foto Facebook

Logisch, denk je dan. Ze heeft immers Koerdische wortels. Haar ouders komen uit het zuidoosten van Turkije, Sadet werd als enige van het gezin met vijf kinderen in Nederland geboren. Wat het boerenprotest is voor Jaco Geurts, is de Turkse inval voor Karabulut.

Zo zit politiek niet in elkaar. Daar gaat het hoofd voor het hart. Na een uurtje praten op haar werkkamer hebben we de uithoeken van het buitenlandbeleid verkend en Karabulut heeft haar sterke-mannensyndroom van stal gehaald: figuren als Trump en Erdogan die het oplaaiende nationalisme belichamen. Ze heeft de maatregelen genoemd om de invasie te stoppen; die zitten, zoals het een goed politica – ze doet het al dertien jaar – betaamt, geordend in laatjes in haar hoofd: economische sancties, lidmaatschap NAVO opschorten, geen wapenleveranties, herzien van de relatie met Turkije.

Of dat genoeg is om Erdogan tot andere inzichten te brengen, als je ziet hoelang Iran al weerstand biedt aan een vergelijkbaar pakket? De oplossing moet politiek zijn, vindt Karabulut: ontwapening, en behoedzame ontspanning met Rusland: geen onderzeeërs maar onderwijzers. Dat ook de Koerden hun fragiele zelfbestuur met wapens hebben willen garanderen, vindt ze geen argument: elk volk heeft het recht op zelfverdediging.

‘De Koerden hebben hun leven gegeven voor ons en worden nu verraden’, zegt ze. Maar, en dat moet ik goed begrijpen, dat zegt ze als politica en niet als Nederlandse van Koerdische komaf. ‘Het is mijn plicht om die opvattingen naar buiten te brengen’, vindt ze. En dan bedoelt ze: haar plicht als SP-Kamerlid.

Staat u er anders in dan uw collega-Kamerleden, wil ik weten. Is er een andere betrokkenheid, meer identificatie? Karabulut wil er niet aan. ‘Ook mijn collega’s zien het grote onrecht’, zegt ze. ‘Dat hier nationale belangen worden uitgevochten over de ruggen van mensen die er niets mee te maken hebben.’ Ze zou hetzelfde doen voor de Riffijnen. Of voor de Papoea’s. ‘Ik sta aan de kant van de verdrukten, tegen de grootmachten.’

Alle hoeken van het buitenlandbeleid op kantoor bij Karabulut.

En of de Koerden een eigen staat moeten krijgen, een vervolg op Rojava? Dat is niet de kwestie, vindt ze. ‘Volkeren hebben zelfbeschikkingsrecht. Dat moet met landen worden geregeld.’ Het moet politiek blijven, niet persoonlijk worden. Hoe trots ze ook is op haar Koerdische afkomst.

Al loopt politiek bij haar naadloos over in activisme. In een restaurant aan het Buitenhof wacht een  groepje mensen op haar komst. Het zijn Zmnako Karem, afkomstig uit Koerdisch Irak; Serpil Ates, Haags raadslid voor GroenLinks wier ouders Koerdisch Turkije ontvluchtten, en Reber Dosky, een filmmaker wiens vader uit Zuid-Koerdistan komt. 

‘We zijn een gelegenheidscoalitie’, zeggen ze. Omdat er iets moet gebeuren voorafgaand aan het Kamerdebat over de Turkse inval met premier Rutte, woensdagavond. Over het plan zijn ze het snel eens. Een flashmob op het Plein, met louter vrouwen, omdat Nederland de Koerdische vrouwen dankbaar moet zijn voor hun inzet. Nederlandse vrouwen in hun mooiste jurk zullen op potten en pannen slaan en ‘Steun Rojava’ roepen, en ‘Laat de vrouwen niet stikken.’ Karabulut gaat Kamerleden werven.

Waarna de strijd ineens dichtbij komt. De tolk, een tot het christendom bekeerde Koerd, vertelt dat hij zojuist van de pastoor in Kobani hoorde dat de bommen vlakbij inslaan. De filmer, maker van de documentaire Radio Kobani, hoorde van zijn contacten dat er enkele dorpen in de buurt onder vuur zouden liggen. Hij vertelt dat de Koerdische politica die wreed is vermoord verre familie van hem is en laat foto’s zien. ‘Al die mooie dames worden afgeslacht’, verzucht Karem.

Dan vertelt Karem hoe hij viel voor het verhaal van Jezus.

‘Dat ís ook een mooi verhaal’, beaamt Dosky.

Karabulut: ‘Als iedereen zich er maar eens aan zou houden.’

Woensdagmiddag moet de flashmob worden afgeblazen. De boerenacties maken andere protesten onmogelijk.

Voorbereiding van de flashmob Beeld aj
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden