Column Esther Gerritsen

Soms weet ik ook niet meer naar welke stem in mijn hoofd ik moet luisteren

Er worden steeds minder kinderen ingeënt. Dat is logisch. Want er zijn mensen die roepen dat inentingen ernstige bijwerkingen geven, ook al zijn daar niet zoveel bewijzen voor. Maar ja, je maakt je als ouder toch zorgen. Er zijn ook wel echt een paar gevallen bekend waarbij een inenting meer kwaads dan goeds deed, dus je stelt je toch vragen, als kritische ouder.

Ja, oké, er zijn ook ongelofelijk veel meer gevallen bekend van mensen die zonder inentingen bij bosjes stierven aan mazelen, pokken of kinkhoest... maar... eh... maar... wacht even... ik vind ’m nog wel, de ultiem goede reden om je niet te laten inenten... het is alleen nog even zoeken.

Ooit vond ik het vreemd dat mensen zich niet lieten inenten om religieuze redenen. Nu komen deze mensen me voor als een wonder van wijsheid, als ik ze vergelijk met de mensen die geloven dat het de inentingen zijn, die hen ziek maken. De streng religieuze weigeraars weten tenminste heel goed welk risico ze ­lopen. De andere weigeraars geloven in hun eigen voordeel.

Het lullige is dat ze inderdaad prima zonder allerlei prikken kunnen. Nog wel. Als maar 5procent zich bijvoorbeeld niet laat inenten tegen de mazelen, worden die 5 procent toch tegen de ziekte beschermd dankzij de 95 procent die zich wel laat inenten. We kunnen ons dus maar 5 procent van die wantrouwenden permitteren, maar dat getal dreigt te worden overschreden.

Het wetenschappelijk bewijs wordt door de prik-weigeraars niet vertrouwd. Daar kan ik nog best wel inkomen. Maar waarom dan wél vertrouwen op on­wetenschappelijk bewijs?

Het is misschien ook een soort religie. De religie van het ongeloof. De religie van het wantrouwen. De religie van de kritische geest. Als je in de sporthal aansluit bij duizenden andere kinderen en hun ouders om prikken te halen, dan voel je je eerder een lam dat naar de slachtbank gaat dan een persoon die zijn eigen stoere weg volgt.

Ik weet niets van vaccinaties. Ik moet iemand geloven die er verstand van heeft . Zoals je werk uitbesteed (ik vervang mijn expansievat niet zelf, ik knip mijn ­eigen haar niet, de gaatjes in mijn tanden laat ik vullen door iemand die er verstand van zegt te hebben, en die colonoscopie laatst heb ik ook maar door een ander laten doen) zo besteed ik ook grote delen van mijn denkwerk uit.

Ik laat anderen onderzoeken of vaccinaties goed of slecht zijn en besluit hen te geloven, ik verdiep mij niet in weersomslagen en wolkenpartijen maar luister naar de weervrouw.

En o ja, ik lees ook graag alle buitenlandse literatuur in vertaling en ik raad de meesten van ons aan dat ook te doen. Luister gerust eens niet naar de kritisch snob die zegt dat u alles in het origineel moet lezen, alsof ­iedereen dat kan, maar luister eens braaf naar de ­gedienstige vertaler. Want welke onderlegde vertaler is nu slechter in de vreemde taal dan een gemiddelde ­lezer die niet vier vreemde talen perfect beheerst?

Ik ben de draad een beetje kwijt.

Soms weet ik ook niet meer naar welke stem in mijn hoofd ik moet luisteren. Dan bel ik mijn moeder en vraag het haar. Zij is een van mijn betrouwbare bronnen.

Dat doet mijn 9-jarige dochter ook. Toen ze haar haar blauw had laten verven zei een jongen op school dat je daar haarkanker van kreeg. Vermoedelijk is hij familie van de bijwerkingenmaffia.

Mijn dochter schrok ervan, maar ik stelde haar ­gerust: ‘Haarkanker bestaat niet.’ Nu maar hopen dat zij wel weet naar wie ze moet luisteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.