Column

Sommige sterfgevallen past vloeken beter dan huilen

Ja, inderdaad, het was een ongekend muzikaal slagveld, maar volgens mij moeten we toch een beetje oppassen dat we 2016 niet als een zelfstandig denkende, moorddadige entiteit gaan zien, want dan wordt het eng. Voor je het weet doet het gerucht de ronde dat het eigenlijk een lichtgetint jaar van Noord-Afrikaanse afkomst was. Het is echt niet nodig om Madonna en Bob Dylan tot morgenavond extra te beveiligen.

Rick Parfitt en Francis Rossi op Glastonbury in 2009. Beeld null
Rick Parfitt en Francis Rossi op Glastonbury in 2009.

Wat niet wegneemt dat het flink aanpoten was voor de herdenkers en dat sommige artiesten er wat aandacht betreft bekaaid vanaf kwamen. Leon Russell had reden tot klagen, Maurice White ook, maar het zieligst vond ik het voor Rick Parfitt. Rick wie? Nou, denk er lange blonde manen en een tot aan de navel opengeknoopt overhemd bij, zak lichtjes door de knieën, wieg van links naar rechts met een luchtgitaar in de handen, en er begint vast iets te dagen - zeker als u tegen de 50 loopt.

Parfitt speelde een halve eeuw in de rockband Status Quo, vermaard om hun ietwat lompe boogie. Al die tijd stond hij naast frontman Francis Rossi, al die tijd ging het onverfijnd maar loeistrak van je honkie bonkie. De bakker bakt, de slager slaagt, de rocker rockt - ik vind dat geruststellend.

Hij hemelde op Kerstavond, waarna George Michael zijn moment in de spotlights stal door er een dag later vol symboliek en veel te vroeg tussenuit te piepen. Rick moest het stellen met hier en daar een berichtje van een woord of tachtig. Terwijl hij talloze hits had gehad, Live Aid opende, bedolven werd onder de awards en nog altijd populair was over de hele wereld. 'Most notably in The Netherlands', volgens de Wiki.

Ik wil niet zeiken, maar ook dat is de kloof. 'The Quo' is een typische plattelandsband, een soort Brits Normaal, die zelden op de grootsteedse radar komt. Zelf had ik vast ook mijn elitaire neus voor ze opgehaald, als ik niet ooit, tijdens een vakantie in Friesland, kortstondig bevriend was geraakt met een stroblonde slungel die Arie heette. Arie droeg altijd een mouwloos spijkerjasje met het Quo-logo en had in zijn schuur een elektrische gitaar. Die mocht ik zomaar omhangen, waarop hij de versterker opendraaide en net zo lang op mijn vingers drukte tot er een geluid ontstond waar je met veel goede wil een fragmentje van Whatever You Want in kon herkennen. Had Arie die middag voor mij de Waddenzee gespleten, dan was ik minder onder de indruk geweest.

Aan hem dacht ik toen ik las dat Rick Parfitt dood was. Ik wist zeker dat hij geen hartjes of #RIP'jes twitterde. Hij stond gewoon hartgrondig te vloeken, daar in Sint Jacobiparochie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden