LEZERSBRIEVENZaterdag 18 en zondag 19 juli

Social distance: wat is dat eigenlijk?

De anderhalve meter maatregel bij Madurodam: de hartjes staan in de looprichting op 2 meter van elkaar. Beeld Marcel van den Bergh

Brief van de dag

Ook in coronatijd worden er termen klakkeloos uit het Engels overgenomen, zonder daar kritisch over na te denken. Nu de term social distancing wellicht ­opgenomen gaat worden in nieuwe vrijheidsbeperkende wetten, lijkt het me goed die ­onder de loep te nemen.

De term social distance, sociale afstand, wordt in de sociale ­wetenschappen volgens oxford­reference gedefinieerd als: ‘The perceived distance between social strata (different socio-economic, racial, or ethnic groups), usually measured by the amount of social contact between groups’.

Oftewel: sociale afstand kun je niet meten in meters, maar gaat over de mate waarin mensen uit verschillende sociale klassen en groepen sociale bindingen aangaan.

De juiste term voor de corona-maatregel zou dus physical distance, fysieke afstand, zijn, aangezien deze wél in meters (anderhalve meter) uitgedrukt kan worden. Ik heb lang getwijfeld of ik deze brief nu zou insturen, of zou wachten tot de maatregel wet wordt: een wet waardoor ­natuurlijk, sociaal contact tussen mensen, variërend van gezelligheid, juichen, dansen tot knuffelen, een overtreding of haast een misdaad wordt.

Een wet met onjuiste terminologie zou dan misschien een mooi aanknopingspunt geven om een boete aan te vechten.

Laten we hoe dan ook samen zorgen dat de bedoelde fysieke ­afstand tussen mensen niet zal ­leiden tot het vergroten van de ­sociale afstand!

Mirjam Lensinksocioloog, Amsterdam.

Tweewielers

Na lezing van het artikel Toerist op twee wielen van Jeroen van Bergeijk (Zaterdag, 11 juli), moest ik denken aan een andere ronde naar Rome. Op 11 september 1933 maakte een groep van 95 werkloze jongeren onder leiding van rector Bonnekamp een fietstocht van Nijmegen naar Rome. Ze brachten ook een bezoek aan paus Pius XII. De toen 21-jarige Volkskrant-journalist Ad Bevers, tevens mijn schoonvader, bracht onder het pseudoniem Ad den Brabander acht weken lang verslag van de reis uit in deze krant.

Mijn kleinzoon, 22 jaar en geënthou­siasmeerd door de verhalen van zijn overgrootvader, is 21 juni spontaan op een oude herenfiets met terugtraprem vanuit Monnickendam op weg gegaan naar Rome.

Zijn bagage behelst niet meer dan wat simpele kleding en een tandenborstel, met een touw vastgesjord op de bagagedrager. Hij is inmiddels in Italië. Onderweg slaapt hij in bushokjes en onder viaducten. In Zwitserland verbrandde bij een afdaling zijn rem, een fietsenmaker repareerde die en was hogelijk verbaasd dat hij op die fiets de bergen doorkwam.

Ik volg hem elke dag en geniet ervan dat hij zo enthousiast blijft doorfietsen. Zijn wens is om net als zijn overgrootvader de paus te zien of zelfs te ontmoeten.

Carlo SchoutenMonnickendam

Naakte boeren

Nu het de protesterende boeren in steeds minder provincies is toegestaan met hun trekkers de weg op te gaan, kunnen de ontevreden agrariërs wellicht inspiratie putten uit Lady Godiva. Deze middeleeuwse gravin reed volgens de overlevering naakt door de straten van Coventry om haar man, graaf Leofric, ertoe te bewegen de belastingdruk voor de lokale bevolking te verlagen.

Wellicht kan Farmers Defence Force hier een voorbeeld aan nemen? Stel je voor, vijfhonderd boze, blote boeren die, gezeten op de rug van een koe, het Malieveld bezetten.

De voordelen zijn legio. Het geeft lucht aan de verhitte discussie, het koelt de gemoederen, en mocht de politie alsnog tot arrestaties moeten overgaan, dan is het fouilleren in een vloek en een zucht achter de rug.

Timon BlokGroenekan

CDA (1)

Wat een gemiste kans. De man die met veel woorden vrijwel niets zegt, heeft nipt gewonnen van de man die als dossiervreter de afgelopen jaren overduidelijk heeft bewezen echt ergens voor te staan. Maar ja, lastig mannetje, die Omtzigt. Zegt wel iets over die partij; het veilige, slappe midden. Mooie dag voor de politieke goochelaars, trieste dag voor de democratie.

Patrick JacobsDoorn

CDA (2)

De CDA-leden kozen nipt voor Hugo de Jonge als nieuwe leider. Ze gaan voor een leider die naar eigen zeggen zijn leiderschap toonde door er te staan toen het hem werd gevraagd. Ik dacht dat leiderschap inhield dat je er staat als je niks wordt gevraagd. Weer wat geleerd.

Egge van der PoelRotterdam

Kleuren

De verwikkelingen rondom een uitspraak van de Raad van State over de welstandsregels toont weer eens aan hoe intolerant Nederland is georganiseerd en hoe tegenstrijdig correct gedrag wordt geaccepteerd (Ten eerste, 16 juli). Aan de ene kant mag je op sociale media bijna alles zeggen, tot het onbeschofte aan toe, maar in het straatbeeld vallen we over een groen geverfd huisje.

We leerden het in de schoolboekjes uit de jaren vijftig: Nederland is een nuchter en tolerant land. Maar als je door dit dunne laagje vernis heen kijkt, zie je een bekrompen, intolerante en betuttelende samenleving, die mensen in een keurslijf wil zetten: doe normaal, val niet op en ga in ieder geval naar de kerk. Hollandse tolerantie.

En dan krijg je excessen als in Den Helder, waar vies grijs wordt toegestaan en mooi groen wordt afgekeurd. Dit is absurd. Nederland op zijn smalst. Het toont aan wat Nederland in feite is: een kleurloze samenleving.

Ruud de BreeHolten

Den Helder

Wet- en regelgeving gebaseerd op subjectiviteit is een hachelijke onderneming, blijkt uit het stuk over het huis in Den Helder.

In België lijkt een welstandscommissie nergens te bestaan: de meest vreemde bouwsels staan naast elkaar: soms wonderbaarlijk, soms wringt het. In Italië geven gekleurde woningen een bijzondere charme aan de bebouwing.

In ons land wordt het snoeimes strikt gehanteerd: alles wat boven het maaiveld uitkomt en uitzonderlijk is, wordt een kopje kleiner gemaakt, tenzij het creaties zijn van beroemde, beeldbepalende architecten. Nederland is in Den Helder op zijn smalst. Het lijkt mij ­vreselijk eng om te wonen naast buren die menen te kunnen bepalen welke kleur mijn huis mag hebben.

Ton LaevenBrunssum

Kleurrijk

Zoveel maakt de commotie over een frisgroen geveltje in Den Helder wel duidelijk: Nederland zal nooit een Hundertwasser voortbrengen. Kunstenaar, architect, filosoof Friedensreich Hundertwasser (1928-2000) bepleitte ooit een vensterrecht: elke bewoner zou het recht moeten hebben zijn/haar gevel zelf te versieren, zo ver de arm reikt. Het zou ons land zoveel kleurrijker maken.

Koos van NoppenAmersfoort

Zwarte lijst

Met veel plezier en enig leedvermaak las ik het interview met Mark van der Bergh (O&D, 11 juli). Ook ik constateer een selectief plaatsingsbeleid van onze Volkskrant in gevallen van onwelgevallige inzendingen. Anders dan Van der Berg ben ik niet te plaatsen in linkse of rechtse hokjes en stem ik niet VVD. Jaren geleden, toen ­Pieter Broertjes hoofdredacteur was, plaatste de krant op onregelmatige tijden mijn kritische, vaak pissige stukjes in de lezersrubriek.

Tot het moment dat Pieter Broertjes mij na een ingezonden bijdrage mailde dat hij me vooringenomen vond. Daarop kreeg ik het voorgevoel op een zwarte lijst te worden geplaatst. Mijn bijdragen werden inderdaad niet meer geaccepteerd. Dat zette zich voort onder de opvolgende hoofdredacteuren Philippe Remarque en Pieter Klok. Ik wil mij niet uitspreken over het feit of de Volkskrant al dan niet politiek correcte inzendingen voor plaatsing toelaat, maar de schijn van langdurige rancune laadt zij wel op zich.

Heel benieuwd hoe deze kritiek wordt ontvangen. Ik durf er een goede fles wijn op te zetten dat het zal uitlopen op het standaardmailtje dat de krant blij is met alle inzendingen, maar niet al die honderden ontvangen bijdragen kan plaatsen. Waarvan alvast akte!

Marcel SoumanBennekom

Reactie Pieter Klok, hoofdredacteur:

Bij de Volkskrant bestaat geen zwarte lijst. De selectie van de ingezonden brieven ligt volledig bij de brievenredactie, die juist pluriformiteit nastreeft.

Libris

Op 3 juli werd de longlist bekendgemaakt van de Libris Geschiedenis Prijs, een prijs waarvan deze krant één van de initiatiefnemers is (Ten eerste, 3 juli). In de longlist van tien geschiedenisboeken zijn twee titels opgenomen die betrekking hebben op het koloniale verleden: Mar Oomens Missievaders over een familie van ‘katholieke wereldverbeteraars’ en Angelie Sens’ De Kolonieman over ‘volksverheffer’ Johannes van den Bosch.

De woordkeuze in de titels spreekt boekdelen over ons eurocentrische geschiedenisbeeld. We stellen in Nederland ons koloniale verleden inmiddels ter discussie, maar een hardnekkig beeld blijft overeind: het is allemaal met goede bedoelingen gebeurd. We waren ‘wereldverbeteraars’ en ‘volksverheffers’.

De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen. Maar wat zegt het over ons historisch zelfbeeld dat we die goede intenties centraal blijven stellen, in plaats van het einde van die weg?

Bart LuttikhuisUtrecht

Europees fonds

Veel stukken over het EU-fonds maken melding van de zuinige vier. Nergens zie ik vermeld dat landen als Italië (Lega Nord) en Spanje (Catalonië) afscheidingsbewegingen kennen met als basis dat men niet wil betalen voor het arme deel van het land. Waarom verwachten zij dit wel van de noordelijke landen? Nederland, houd de poot stijf.

André van BerkumGouda

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden