Column Ionica zag een getal

Snel gaan in je carrière? Houd je minder aan de regels

In de boekhandel lag een enorme stapel van Nice girls don’t get the corner office – Adviezen voor vrouwen die willen groeien in hun werk. Nu gaat het behoorlijk lekker met mijn carrière en ligt mijn werkkamer zowaar in een hoek, maar verder groeien is altijd een goed idee. Daarbij vermoedde ik dat het de bedoeling is dat je kantoor op een hoek ligt, met glorieus uitzicht en alles. Ik kocht dus snel een exemplaar van deze herziene editie van Lois Frankels bestseller uit 2004.

Haar boek geeft een overzicht van 133 fouten die vrouwen maken op de werkvloer – en hoe je die kunt voorkomen. Het is allemaal enorm Amerikaans: ronkend geschreven, testjes om te zien wat jouw zwakke punten zijn en veel praktische voorbeelden en tips. Hoewel ik altijd wat moe word van de opgewekte toon van dit soort zelfhulpboeken, heb ik uit klassiekers als Getting things done heel wat zinnige adviezen gehaald. Dus zet ik mijn scepsis opzij, doe braaf de tests en stort me op die 133 fouten.

Daar blijkt veel herkenbaars tussen te zitten. Neem fout 69: bescheiden zijn, bijvoorbeeld door te doen alsof een zware opdracht reuzemakkelijk was. Frankels tip is om complimenten niet te relativeren, maar te beantwoorden met een welgemeend ‘dankjewel’. Dat blijkt niet vanzelf te gaan. Als ik later die week complimenten krijg voor een geslaagd project waar ik hard voor heb geknokt, leg ik onmiddellijk uit dat ik ook een paar meevallers had en dat er veel andere mensen meehielpen.

Ook inzichtelijk was fout 65: alleen je voor- of koosnaam gebruiken. Ineens valt me op hoeveel mannen hun e-mail afsluiten met hun voor-en achternaam, terwijl ik hen al jaren ken. Ik stel mezelf regelmatig voor met alleen mijn voornaam en onderteken mails doorgaans met ‘Ionica’. Maar ik vind het niet leuk als bij een panel wordt aangekondigd: ‘Hier zijn professor Van Binsbergen, doctor Kerstens en… Ionica.’ Dus laat ik zelf het goede voorbeeld geven en vaker mijn volledige naam gebruiken – inclusief titels.

Het verrassendst vond ik fout 2: het spel veilig en binnen de regels spelen. Frankel oppert om eens te kijken wat er gebeurt met mensen in je organisatie die zich niet altijd even strak aan de regels houden. Als dat geen consequenties blijkt te hebben, dan kun je zelf de regels ook eens wat losser interpreteren. Dit gaat nogal in tegen mijn aard en opvoeding, maar Frankel benadrukt dat het niet automatisch onethisch is als iets niet helemaal volgens het boekje gaat. Niet alle regels zijn namelijk even goed en zinvol.

Vorige week stond in Sir Edmund een lijstje redenen dat vrouwen in de (bèta)wetenschap minder snel doorstromen naar hogere functies. Eén subtiel zinnetje sprong eruit: ‘Ook zie je dat vrouwen zich meer aan de academische regels houden.’ Wacht. Je maakt dus minder snel carrière in de wetenschap dóórdat je je netjes aan de geldende spelregels houdt? Ik zou zeggen dat er dan iets mis is met de regels en/of het systeem, maar dat zal wel weer aan mijn vagina en hormonen liggen.

Ik ga Frankels advies volgen en sommige regels eens wat losser interpreteren. Maar nog beter lijkt het me om zinloze regels en slechte systemen te veranderen. Zodat aardige meisjes (m/v) in die corner office belanden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden