Sluit je ogen en kom maar met me mee naar Syrië

Lauren Abdullah (22) arriveerde twee jaar geleden vanuit Damascus in Nederland. Ze leert Nederlands en wil schrijfster worden.

Een meisje tussen het puin in Syrië. Beeld AFP/Getty Images

Kom op, sta maar op. We moeten naar school en daarna gaan we zo veel mogelijk dingen halen om in te slaan omdat we de komende dagen niet naar buiten kunnen gaan door de politieke spanning.

Mijn beste vriendin wacht op mij om samen naar school te gaan en iets leuks te doen.

Ik heb heel goed gestudeerd en ben enthousiast om het examen van vandaag te doen.

Alle studenten zijn onderweg naar school. Iedereen heeft een doel en wil graag z'n doel bereiken en z'n wens in vervulling laten gaan.

Kijk maar, we zijn allemaal op ons 17de op school. Nog een stap en dan kunnen we naar de universiteit, dus we naderen ons doel.

Je hoort wel verschrikkelijke geluiden van artillerie en kogels maar 'laat je niet opfokken', we zijn eraan gewend.

Dit is Layan. Ze is mijn vriendin en ze studeert bij een andere groep.

We gaan nu de klas in. Het is examentijd.

Opeens, 'wat is er?' Schreeuwen, huilen en bloed.

Alle ramen zijn gebroken en op ons gevallen.

Een deel van onze school is ingestort.

Doe maar weer je ogen dicht alsjeblieft, ik wil het hele verhaal vertellen.

We moeten opschieten. Layan is aan de andere kant.

Iedereen rent. Daarom botsen we tegen elkaar aan.

Ik zie Layan niet. Zij ligt toch niet onder het puin!?

Een groot aantal studenten is gestorven onder het puin.

Er ligt veel bloed op de vloer. Iedereen huilt.

Ik denk steeds aan de ouders van Layan als zij horen dat hun dochter dood is.

Het is echt zielig. Ik overleef, maar ik voel dat mijn hart gebroken is en ik ben benauwd, maar we moeten opschieten. We gaan naar huis, er is politieke spanning en de geluiden van kogels worden heviger.

Ons gezin is thuis en ik moet weten of mijn ouders in orde zijn. Gelukkig is het goed.

We moeten binnen een paar dagen hier weg zijn want anders overleven we niet, maar we kunnen elkaar niet helpen, want iedereen is in shock.

Na veel ellende en vermoeiende maanden kunnen wij uiteindelijk aan de oorlog ontsnappen en naar Nederland gaan.

Doe nu je ogen maar open want nu ben ik in Amsterdam.

Toen ik klein was, was mijn droom dat ik hier zou studeren. Mijn droom is gerealiseerd, maar in heel slechte omstandigheden en ik ben nu een vluchteling.

Ik heb er nooit voor gekozen een vluchteling te zijn, maar dat komt door de oorlog.

Nu leef ik met ons gezin in vrede.

Bedankt Holland, omdat ik hier aandacht krijg die ik nooit in mijn eigen land zou krijgen.

Bedankt Nederlanders, omdat velen van jullie zoveel voor ons doen.

Ik moet elke nacht mijn verstand op nul zetten, maar het lukt mij niet,


Syrië was wel de bakermat van de beschaving en alle mooie dingen, maar nu is het een afschuwelijke plek.


Niemand in Syrië is doodgegaan door de oorlog. De menselijkheid is gewoon gestorven. De dromen van veel mensen zijn onder de grond begraven en de meeste andere mensen verloren hun recht om te dromen.


Het sterkt me dat we nog hier zijn. Syrische helden zijn overal.


De nietsontziende oorlog kan niemand doden. Het maakt gewoon helden van alle Syrische mensen. De martelaren leven nog voort in ons hart.

Lauren Abdullah (22) arriveerde twee jaar geleden vanuit Damascus in Nederland. Ze leert Nederlands en wil schrijfster worden
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden