Opinie

'Slimme wielrenner is lust voor het oog'

Anders dan in de jaren vijftig wordt de Tour niet door kracht maar door slimheid beslist. Saai? Hooguit voor degenen die niet snappen wat er gebeurt, schrijft wielerliefhebber Pieter Evelein.

Chris Froome met Team Sky. Beeld reuters

'Wielrennen is een uitontwikkelde, berekende sport geworden die het aanzien nog nauwelijks waard is', schrijft Jaap van Duijn in zijn opiniestuk van 9 juli. Van een liefhebber had ik een slimmer oordeel verwacht, dat de waarheid meer recht zou doen. Hij lijkt een romanticus die zijn ogen sluit voor de realiteit, die er mijns inziens veel mooier uitziet dan hij voorspiegelt.

Van Duijn verheerlijkt de jaren vijftig, waarin de Tour 'geweldig spannend' was, er geen sprintersetappes bestonden en het ontsnappingen regende. Je zou ook kunnen zeggen: renners vochten als leeuwen, maar nadenken deden ze minder. En: niet zelden werd de spanning gecreëerd door journalisten die voor hun krant behoefte hadden aan een mooi verhaal: controleerbaar was het niet. Zoals Theo Koomen decennia later nog altijd het spektakel uit zijn duim zoog om de radioluisteraars te bevredigen.

Hard rijden en nadenken
Wielrennen is geen kwestie van hard rijden en demarreren tot je erbij neervalt. Het is een kwestie van hard rijden en nadenken. Dát maakt de koers juist zo mooi. Het is zelden de sterkste die wint, maar de slimste. Die kan ook heel hard rijden, maar heeft anderen nodig om te winnen: ploegmaats, en tegenstanders die er soms belang bij hebben met hem in zee te gaan.

Een groepje aan het begin van een sprintersetappe laten wegrijden, creëert rust in het peloton en dus bij de kopmannen, die denken: laat maar lekker gaan, ze worden vanzelf moe en we pakken ze niet te ver voor de streep terug, waarna we onze sprinter lanceren. Het schouwspel van de finale, die al op 30 kilometer van de streep kan beginnen, waar 'treintjes' vechten om de beste positie voorin, is voor de liefhebber een lust voor het oog. Saai? Voor degenen die niet snappen wat er gebeurt.

Wielrennen is vooral: goed nadenken, anticiperen. Toen ik in 1980 ging koersen, trainden wielrenners voor de vuist weg. Tot mijn stomme verbazing. Bij voetbal en hockey, mijn vorige sporten, was dat heel anders gegaan. Hoe kon je jezelf verbeteren als je niet wist hoe? Gelukkig ontmoette ik Adrie van Diemen, inmiddels een vermaard trainer van profs. Van hem leerde ik intervallen, met overwinningen tot gevolg. Inmiddels train ik ook met een hartslagmeter. Je zou gek zijn als je het niet deed.

Het maximum
De ploeg van Sky heeft dat tot in de perfectie doorgevoerd en haalt uit elke renner het maximum dat hij te bieden heeft. En zo werd Bradley Wiggins vorig jaar een 'doodsaaie' Tourwinnaar en leek Chris Froome hem dit jaar te kopiëren. Maar zie wat afgelopen zondag gebeurde: het Sky-collectief faalde - dat kan dus toch -, de koers sloeg op hol en de toeschouwer genoot volop. Je kunt dus rekenen zoveel je wilt, het is geen garantie voor succes.

Van Duijn heeft gelijk dat een koers waarin 'oortjes' zijn verboden minder voorspelbaar is. Renners worden niet meer gestimuleerd zelf na te denken als hun ploegleider steeds in hun oor roept wat zij wel of niet moeten doen. Maar waarom was Jan Raas, zonder oortjes, zo'n veelwinnaar? Omdat hij een uitgekookte renner was. Omdat hij precies wist wat zich in de koers afspeelde en hoe hij daar het best gebruik van kon maken. Rekenen, Raas deed niets anders.

Een langere Tour om de koers boeiender te maken, zoals Van Duijn wil? Bespaar me! Dan krijgen we, net als vroeger, wandeletappes. En, veel kwalijker, de verleiding om doping te nemen, wordt weer groter. Kleinere ploegen en een kleiner peloton, dat zou de koers minder controleerbaar kunnen maken. Maar de kans op massale valpartijen wordt nauwelijks kleiner. Daarvoor staat in de Tour anno 2013 te veel op het spel.

Pieter Evelein is redacteur van de Volkskrant, wielrenner en wielerliefhebber.

 
Een langere Tour om de koers boeiender te maken, zoals Van Duijn wil? Bespaar me! Dan krijgen we, net als vroeger, wandeletappes
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden