ColumnSheila Sitalsing

‘Sláchten wij varkens? Echt?’

En weer waren er schokkende beelden. Van varkens in een slachthuis die worden geslagen en aan hun staart uit vrachtwagens worden getrokken. RTL had ze doorgespeeld gekregen van een activist die twee weken lang vermomd als werknemer stiekem de laatste tocht van de varkens heeft gefilmd, op weg naar de slachtbank. Meer dan honderd uur film.

‘Afschuwelijke beelden, hè?’ ‘Walgelijk inderdaad.’ ‘Mijn maag draait om als ik ernaar kijk.’ ‘Zullen we even kijken?’ ‘Ja, leuk!’ ‘O graag!’ zouden ze zeggen bij de briljante tv-show Promenade.

RTL ging te rade bij deskundigen in dierenwelzijn die eensgezind hun afkeuring uitspraken. Beesten doodmaken mag, ze in veewagens drijven ook, net als de doodsbange dieren opdrijven naar de plek waar hun de dood wacht. Maar wel netjes graag. Er zijn regels, ook voor een ordentelijke gang naar de slacht.

Zo is er iets dat eruitziet als een peddel en dat gebruikt mag worden om de varkens de goede kant op te leiden. Hoe en hoe hard ermee geslagen mag worden, daar blijkt Europese regelgeving voor te zijn – de Britten gaan ons nog vreselijk missen. Wijze mannen en vrouwen hebben zich gebogen over de toegestane mate van mishandeling en gestipuleerd dat slaan met de scherpe kant te pijnlijk is en derhalve niet mag. Zoals het Federale Hooggerechtshof in Abu Dhabi ooit bepaalde dat een man zijn opstandige vrouw mag slaan zolang er geen zichtbare sporen op het lichaam achterblijven. Disciplineer met mate.

Het slachthuis uit IJsselstein doet aan dierenwelzijn; er worden biologische varkens en varkens met het Beter Leven Keurmerk geslacht. Van Teun van de Keuken heb ik geleerd dat die keurmerken niet altijd evenveel zeggen, en dat ‘biologisch’ niet noodzakelijkerwijs betekent dat het beest een gelukkig leven heeft gehad – voor zover een beest dat onderdeel is van een massa-industrie een gelukkig leven kan leiden – maar niettemin zijn er mensen die het extra schandelijk vinden dat Beter Leven-varkens te hard zijn geslagen. Omdat je kunt verwachten dat een dier dat beter leeft ook beter sterft. De consequentie van dat denken is dat er minder hoge eisen hoeven te worden gesteld aan het sterven van dieren zonder dat keurmerk.

Uit verslagen van inspecteurs van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit, opgevraagd door Varkens in Nood, viel eerder deze maand op te maken hoe dat slordige sterven eruitziet: varkens die in de haast onvoldoende bedwelmd worden voor de slacht en zodoende bij volle bewustzijn in kokend water belanden. De inspecteurs zagen er eentje die zich woedend verzette tegen zijn lot, en zodanig trappelde ‘dat het water over de rand van de broeibak gutste’. Ze zagen ook dieren die levend in kadaverbakken terechtkomen.

Ook het vervolg ging volgens de geijkte patronen. Het slachthuis is ‘geschrokken’ (rondvraag bij de vergadering: ‘Sláchten wij varkens? Echt?’). Consumenten zijn geschrokken, want ze genieten graag in onwetendheid van hun plakje ham. De minister is ook al ‘geschrokken’ en zegt dat het ‘onacceptabel’ is om ‘geweld tegen dieren’ te gebruiken – de slacht zelf valt in deze definitie vermoedelijk buiten de reikwijdte van het begrip ‘geweld’. De snelheid van het slachten moet omlaag, aldus de minister. Minder dieren per uur erdoorheen jagen, zachtjes doodmaken: er zal binnenkort wel iemand uit de industrie voorrekenen wat dat wel niet kost.

Het kan niet lang meer duren, nog even geduld, en dan zullen we in verwondering en verbijstering omkijken naar hoe we met dieren omgingen in de beginjaren van de 21ste eeuw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden