Opinie

Sinds ik les geef aan Syriërs is mijn leven veranderd

Vluchtelingen. We durven het niet hardop te zeggen maar we hebben er misschien wel onze buik van vol.

Beeld anp

Die enorme stroom mensen die ergens in Europa bivakkeert, de mensen die in tentjes te midden van modderpoelen proberen te overleven, de kinderen met hun bruine ogen en loopneuzen die ons smekend aankijken: het is onverdraaglijk om te zien. Het maakt ons machteloos en misschien onverschillig. Wat moeten we met die mensen die aan de deur van Europa kloppen?

We willen verder met ons leven. Doen wat we altijd deden op de plek waar we het leven in de hand hebben. Waar we ons druk kunnen maken over het rapport van de kinderen, het onkruid tussen de tegels bij de buren of het bemachtigen van de laatste iPhone. Tenminste zo verging het mij.

Maar sinds ik les ben gaan geven aan vluchtelingen uit Syrië is mijn leven veranderd. En misschien wel in het juiste perspectief gaan staan. Het leven is niet beheersbaar voor de meeste mensen op deze wereldbol. Het is volslagen willekeur dat ik hier woon en zij in een modderpoel in Griekenland moeten leven.

Troostend inzicht

In de afgelopen vijf maanden ben ik gehecht geraakt aan de mensen die het geluk hadden om wel in Nederland te mogen komen: de vluchtelingen in de noodopvang bij mij vlakbij. Omdat het zo'n geweldig troostend inzicht geeft in de flexibiliteit van de menselijke natuur. Omdat we enorm kunnen lachen. Om gekke taalverschillen, verschillen in gewoonten en rare voorvallen.

Terwijl er tegelijkertijd zoveel om te janken is. Want als jouw kinderen in een stad wonen waar elke dag wordt gebombardeerd en het eten schaars dus duur is, loop je constant met een steen in je maag. Als je familie onderweg is, in een tentje of buiten moet slapen terwijl het met bakken uit de hemel komt, dan lach je wel maar straks als het bezoek weg is niet meer.

Deze enorme warme groep mensen die zo in staat is om zich te binden aan ons en die zo hun best doet om erbij te horen - waarbij kortom de integratie volop in gang is - dáár kunnen wij met z'n allen wel iets voor doen! We zijn niet compleet overgeleverd aan EU-toppen en de grillen van Turkije.

Binnenkort krijgen ze een verblijfsvergunning. Wist u dat ze dan daarna ergens in een AZC in Lutjebroek terecht kunnen komen? Gewoon omdat daar plaats is? Ver van de omgeving waar ze zich nu thuis voelen. Hoe dodelijk is dat samen met alles wat ze al mee moeten maken? Hoe slecht is dat voor ons nieuwe Nederland waarbij integratie essentieel is?

Om die redenen zijn we als 'Gastgezin Amersfoort' een petitie begonnen voor iedereen die maar tekenen wil. Met de handtekeningen van jullie zitten we binnenkort aan tafel met de burgemeester van Amersfoort. En de vraag of onze vluchtelingen na het krijgen van hun verblijfsvergunning terug naar Amersfoort mogen komen wonen. In de gemeente Houten is dat gelukt. Daar putten we hoop uit.

Doet u mee? Teken dan: https://terugnaaramersfoort.petities.nl/

Carine Heinhuis, journalist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.