Opinie lezersbrieven

Shell, help bij het bestrijden van plasticberg

Kinderen verzamelen plastic dat in de rivier de Buriganga drijft die door Dhaka loopt. Beeld Getty Images

Brief van de dag

Shell wil flink investeren in duurzaamheid. Daarvoor gaat het samen met PGGM een bod doen op Eneco (Ten eerste, 15 januari). Goed initiatief, maar ik heb dan ook nog wel een suggestie.

Aangezien plastic een olie­product is, kun je stellen dat Shell indirect verantwoordelijk is voor een substantieel deel van de met grote hoeveelheden ­plastic vervuilde afvalbergen die zich wereldwijd ophopen of via rivieren uiteindelijk de oceanen bereiken. Dat vuil kan zich op kleinere schaal ook vormen in kleinere rivieren, en daarmee de plaatselijke bevolking de ­mogelijkheid ontnemen om zichzelf en hun wasgoed te ­reinigen in de rivier, zoals ze al sinds mensenheugenis doet ­(getuige het deprimerende verslag over Indonesië van Michel Maas in Ten Eerste, 15 januari). Shell zou zich dat soort rampen eens moeten aantrekken en in samenwerking met ervaren ­afvalverwerkers een serieuze poging moeten doen om een van de meest vervuilde en vervuilende landen ter wereld te helpen zichzelf letterlijk en ­figuurlijk schoon te wassen.

Misschien komen daar nog veelbelovende businessmodellen uit voort, want aangezien Shell geen liefdadigheidsinstelling is, moet de schoorsteen ­natuurlijk wel blijven roken...

Willem Smits, Geijsteren

Gutmensch

Volkskok Marcus Huibers schreef in Opinie & Debat van 15 januari een vlammend verweer tegen een betoog van hoogleraar Roos Vonk in Opinie van 12 januari, waarin hij haar onbedoeld gelijk geeft. Volgens Vonk voelen we ons persoonlijk aangevallen door mensen die een moreel tekort aan de kaak stellen. We verdedigen ons door de ‘morele weigeraars’ weg te zetten als gutmenschen, hun beweegredenen in twijfel te trekken en het belang van de zaak waarvoor ze opkomen te bagatelliseren.

Marcus Huibers illustreert hoe dit werkt. Voor hem staat vast dat Vonk het over zichzelf heeft, en stelt het ­wetenschappelijk onderzoek waarop ze zich baseert niets voor. Bovendien is Vonk behalve wetenschapper ook activist, en dus verdacht.

Hoe persoonlijk Huibers het opiniestuk opvat, blijkt uit zijn aanname dat het Vonk gaat om kritiek op zijn ‘levensstijl, waarin het genieten van vlees’ belangrijk is – ook al staat dat nergens. En hoewel Huibers moet ­erkennen dat de vleesconsumptie voor grote problemen zorgt, vindt hij (uiteraard) niet dat hij zijn genot daarvoor hoeft op te geven – iets wat Vonk al evenmin suggereert.

Eerst de boodschapper diskwalificeren, en vervolgens niet naar haar luisteren – Vonk kan Huibers’ reactie inlijsten als een schoolvoorbeeld van wat ze beschreef.

Rob Zuiker, Loon op Zand

Leve de columnisten

Sinds kort lezen we van maandag tot en met vrijdag de krant digitaal, maar maandag ben ik toch even naar de ­kiosk gegaan voor een ‘echte krant’. Wat een cadeautje, al die columnisten, al die verhalen.

Het nieuws kun je ook nog van ­andere media plukken, maar columnisten zijn de smaakmakers. Het voelt ook een beetje of je hen persoonlijk kent. Ik zal de bijlage zorgvuldig ­bewaren en vast nog vaker lezen. Als ‘amateur-columnist’ leer ik veel van hen. En vaak speelt de vraag door mijn hoofd hoe ze dat toch doen, steeds netjes op tijd leveren. Ik heb nu begrepen dat dat ook niet iedereen even goed lukt.

Mijn welgemeende dank, ik kan er weer even mee vooruit!

Miriam Vaz Dias, Leeuwarden

Weggooien is zonde

Ik ben in het bezit van een 30 jaar oude Volvo 240. Die heeft dus iets meer uitstoot dan een modernere auto. Oké. Maar deze is zeker drie maal van de sloop gered door goede zorg en toewijding van mijzelf en ­vorige eigenaren, met minimale kosten. Daarmee worden er twee of drie nieuwe auto’s bespaard.De iets meer uitstoot van de oude 240 weegt niet op tegen de hogere belasting aan het wereldwijde milieu van deze nieuwe auto’s, zoals daar zijn: staal, aluminium, plastic, verf, olie, zware metalen voor de elektronica en accu’s. Ik ben ervan overtuigd redelijk goed bezig te zijn, of geldt het reduceren van de CO2-uitstoot alleen voor ­Nederland en niet voor de grondstoffen uit de gehele wereld?

Andries Kok, Texel

Dank buren

Monique van der Zanden stelt in haar reactie (O&D, 15 maart) op het artikel Fikkie stoken (O&D, 14 januari) dat je een houtkachel ‘snel gloeiend heet moet stoken en pas daarna temperen’. Het temperen is juist een van de problemen van het stoken van hout. Je belemmert daarmee de toevoer van zuurstof, waardoor onvolledige verbranding gaat plaatsvinden, met extra schadelijke stoffen tot gevolg. Leveranciers van kachels adviseren derhalve om de kachelcapaciteit zorgvuldig te kiezen en hem voluit te laten branden. Dat zij verder met haar hypergevoelige longen (vervelend, ik ken het) geen last heeft, is verklaarbaar; de trekkende schoorsteen voert alle irriterende gassen het huis uit, waar ze door de hoge temperatuur nog even stijgen en daarna bij omwonenden windafwaarts neder­dalen en de luchtwegen bereiken.

Arjan Kuit, Haarlem

Lekker haardvuurtje

In de stad waar ik woon is gelukkig wat gedaan aan de overlast van houtrook: er is een website gesubsidieerd waarop je kunt zien wanneer de weersomstandigheden gunstig zijn om te stoken (lees: nooit). Helaas heb ik nog nooit iemand ontmoet die de site kent en dan ook nog eens bereid zou zijn om die gezellige haard uit te laten. Van de aanpak waar gisteren voor werd gepleit om al polderend stapjes te blijven zetten, kan ik als long­patiënt niet enthousiast worden.

Ad Gerrits, Nijmegen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden