Sheila Sitalsing: 'Zo zwaar als in 2016 had ironie het nog niet gehad'

Mistroostig kauwde Ironie op een afribol. Ze was afgepeigerd. Makkelijk was haar leven nooit geweest, maar zo zwaar als in 2016 had ze het niet eerder gehad.

Een clown met een matrozenhoedje op zou het Europese establishment ontregelen. Beeld anp

Dat ze zich permanent tegen de gesel van de letterlijkheid moest verweren, was ze wel gewend. De terreur van de smiley, het repeterende pleidooi voor 'een ironieteken' voor de hoekigen van geest: ze liet dat soort dingen inmiddels gelaten van zich af glijden.

Ook kon ze leven met het feit dat haar al sinds mensenheugenis de dood werd aangezegd. Dat het een tijdje hip was om het leven in zijn geheel te ironiseren: ook daar had ze vrede mee.

Ondraaglijk werd haar bestaan pas toen 2016 aanbrak en ze met haar vriendinnen Absurdisme, Geestigheid, Surrealisme en haar verbitterde nichtje Cynisme een lijst met malle voorspellingen aanlegde. Wat hadden ze gelachen. Toen nog wel.

Absurdisme had verzonnen dat de Zwarte-Pietoorlog zich zou uitbreiden naar Pasen en naar Kerst en dat een serieus bedoelde politicus van een serieus bedoelde regeringspartij de term 'verstopeieren' zou ontdekken en dat hij daar een complot in zou ontwaren en dat hij van 'een aanval op onze manier van leven' zou reppen. En dat hij daarbij zou spugen als een lama.

Cynisme had bedacht dat een clown met een matrozenhoedje op het Europese establishment zou ontregelen en daarbij als collatoral damage een land dat naar veiligheid verlangt de modder in zou trappen, niet uit dieperliggende overwegingen maar gewoon omdat het kon. 'En daarna gaat hij azen op een zetel in de Tweede Kamer!' had Cynisme achteraan geroepen, maar dat hadden de anderen zelfs voor een malle voorspelling te bizar gevonden.

Ironie had voortgeborduurd op dat matrozenhoedje. Dan verzinnen we, had ze gezegd, dat de premier zich laf laat wegspelen door dat matrozenhoedje, omdat hij nooit ergens voor durft te staan en nooit eens iets principieel durft te verdedigen. En dat hij zich dan toch eruit weet te glibberen, dankzij Angela Merkel. En dat hij dan aan het eind van het jaar niet met rotte tomaten wordt bekogeld wegens het verzaken van zijn taak, maar wordt geprezen om zijn 'knappe politieke manoeuvres'.

Daar hadden de anderen erg om moeten lachen. Stel je voor dat men daarin zou trappen!

Ze waren op dreef geweest. Iemand had iets geroepen over de Amerikanen. Dat ze een president het Witte Huis in zouden stemmen die puissant rijke racisten en gekke generaals om zich heen zou verzamelen. Om op te komen voor de gewone man.

Iemand anders had geroepen dat er 'iets' met Thierry Baudet bij moest. 'Dan leggen we Theo Hiddema ernaast!' Ze hadden haast in hun broek gepiest van het lachen.

'En dan', had Ironie besloten, 'voorspellen we dat George Michael doodgaat met Kerst. Opdat we nooit meer van dat takkelied afkomen.'

Nu, een jaar later, zat ze in de woonkamer en huiverde. Wanneer ironie waarheid wordt is er voor Ironie geen plek meer, mijmerde ze - ze vond hem best goed gevonden van zichzelf. Ze smeet de laatste koude afribol in de kalende midwinterdecemberboom. Toen riep ze de Dood. 'Ik ben zover.'

Godzijdank waren de dodenoverzichten van 2016 al geschreven en gedrukt. Niemand zou merken dat ze er niet meer was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden