LAAT HET STOPPENFrank Heinen

Seriekijkers die windstille momenten aangrijpen om je hun obscure vondsten aan te raden: stop ermee!

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee, móéten verzetten. Neem de zelfingenomen seriekijker over wie Frank Heinen deze week zijn gal spuwt. Stóp ermee!

Het begint altijd op een windstil moment. In de overgang van het ene gespreksonderwerp naar het andere grijpt de seriekijker zijn kans.

‘Nog series gezien?’, vraagt hij, die trouwens ook vaak een zij is.

We bungelen halverwege The Sopranos, al een maand of twee.

De seriekijker knikt. Die kijkt hij elk jaar even helemaal terug, net als The West Wing, Breaking Bad enzo. Even terug naar de basis. Kennen we die Sopranos-podcast, ja toch? Zelf heeft de seriekijker ook wel wat tips, als we interesse hebben? Vooral illegale downloads, hoor. Recent nog een interessante Spaanse horrorreeks over een groep behekste garnalenvissers, en een docureeks over een badmintonner met Gilles de la Tourette die de Kilimanjaro beklimt. Megaboeiend. Kennen we die niet? Kan kloppen: ze zijn ook nog nergens uitgezonden. Een ervan is zelfs nog niet eens af, die kijkt-ie als bootleg.

Netflix? Ja, hij kijkt nog wel alles, maar het bekoort hem al een tijdje niet meer. Niet vernieuwend genoeg.

De meeste seriekijkers stammen uit de tijd dat de tv nog bepaalde wat je keek. Ze herinneren zich nog levendig hoe doods hun bijdragen aan gesprekken toen waren. Geen mens was onder de indruk van iemand die de hele dag voor de tv lag. Het bingewatchen van belspellen en kinderprogramma’s was iets waarover je schaamtevol zweeg. Bovendien viel er niet veel na te vertellen: niemand stelde belang in je samenvatting van Herexamen, of je oordeel over de recente reeks van Wie ben ik? 

Nu zijn lang als inferieur beschouwde liefhebberij hem plots de culturele voorhoede heeft binnengerommeld, grijpt de seriekijker zijn kans. Zo is de tv-serie, vermaak voor mensen met veel tijd en weinig energie, opeens een statussymbool. Voor de enkeling die seriekijken nog altijd abusievelijk ‘tv-kijken’ noemt, heeft de seriekijker een screenshot bij de hand van een hooggeleerd persoon die zich afvraagt of The Wire niet de Oorlog en Vrede van de 21ste eeuw kan zijn. De seriekijker is hiervan overtuigd, de uitdrukking ‘Golden Age of Television’ ligt hem op de lippen bestorven – de Gouden Eeuw van de tv is immers ook automatisch de zijne.

En wat wórdt er veel goeds gemaakt. Waanzinnig. Ongelofelijk. Elke keer als je de seriekijker spreekt, tipt hij een nieuw lijstje volstrekt originele, baanbrekende, geniale, vernieuwende reeksen waar geen mens nog van heeft gehoord. De meeste van die series zullen tv voor altijd veranderen. Eens in de zoveel tijd ontdekt de seriekijker iets ouds. Dit is zonder uitzondering een klassieker van niet te evenaren klasse, voor wie het in z’n tijd kan plaatsen althans. In feite, legt de seriekijker geduldig uit, zit alles wat daarna kwam daar eigenlijk al in. Op dit moment zit de seriekijker ‘midden in’ een Griekse misdaadserie over een vermist tienermeisje, een Duitse sitcom over vijf Freunde in een loft aan de Mustsee en een Finse animatiereeks, ‘nét House of Cards, maar dan met honden’.

‘En heb je Zósøf al gezien? Mees-ter-lijk. Keltische reeks. De eerste twee seizoenen moet je er wat inkomen, maar daarna... Wauw. Er zit een aflevering in, nou ja, je kent de personages natuurlijk niet, maar je moet je voorstellen: het is het jaar 2420, drie kinderen zijn met hun luchtschip op zoek naar hun genetic modificators, ze verdwalen en dan komt er een borral, een goedaardig wezen uit een naburig sterrenstelsel, maar dat weten zij nog niet, en dan die soundtrack, en het blijkt dan dat twee van die kinderen eerst, nou ja, geen spoilers, maar my god, en dat dan met dat ene nummer van The Cure, en alles in grijstinten natuurlijk – nou ja, je moet zelf maar kijken, eerste veertien, vijftien afleveringen even doorbijten, maar bij het derde seizoen is het echt niveau-Canaries, en het lijkt zelfs een beetje op het tweede seizoen van The Flut – maar dan zonder lavendelkwekers, obviously. Echt, móét je gezien hebben.’

Het duizendste Volkskrant Magazine is verschenen. Scroll, swipe en klik door die 1000 magazines en zie hoe vaak er een VVD’er op de cover stond. Hoe vaak een hond. Op welke covers we kozen voor naakt, welke fotograaf hofleverancier was en hoeveel Anton Corbijn er afleverde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden