Column Arthur van Amerongen

Schrijven over het onbekende en onbeminde in de Algarve is geen sinecure

VVV'tje spelen voor de Algarve is verdomd moeilijk. Hoe verkoop je in godsnaam Quelfes?

In mijn column zet ik al enige tijd obscure Algarviaanse oorden in de schijnwerpers. Het is elke keer weer een huzarenstukje om de couleur locale in precies vierhonderdvijftien woorden vast te leggen. Er komt heel veel research en veldwerk bij kijken. Uiteraard pas ik hoor en wederhoor toe, de stem des volks mag niet ontbreken én ik moet de notabelen te vriend houden.

Door deze grondige aanpak kwam ik erachter dat geen gat of gehucht echt saai is. Altijd is er wel een drama, een geheim, een leidmotief. Daarom werden de streekromans van Jos van Manen Pieters, Leni Saris, Annie Oosterbroek-Dutschun en de onvergetelijke Mien van ’t Sant zo gretig gelezen. Deze geweldige vrouwen en moeders waren wars van stadse fratsen en beschreven het harde leven op het platteland liefdevol maar zonder opsmuk. Er sneuvelde weleens iemand door polio of een genetisch defect, maar in de regel liepen de boeken genadig af.

Mijn serie over de onbekende en onbeminde Algarve is geen sinecure. Liever krabbel ik thuis wat over de meedogenloze smeercampagne tegen Jan Siebelink en Murat Isik of desnoods over de lachende scheerkwast Kristien Hemmerechts die dedt-regel wil afschaffen omdat Somalische migranten die niet snappen. In het kader van de hetze tegen ’t kofschip twitterde Judith Sargentini prompt: ‘Goedemorgen, gelukgewensd met wereldvluchtelingendag.’

Voor dit cursiefje legde ik de lat nog hoger dan normaal, want ik besloot over Quelfes te schrijven. ‘Paraguay is nowhere and famous for nothing’ (Paraguay ligt nergens en het is beroemd om niets), schreef mijn grote voorbeeld P.J. O’Rourke en ik voelde even de neiging om Paraguay te vervangen door Quelfes, ware het niet dat Paraguay een paradijs voor echte mannen is en lang niet zo saai. Zelfs Wikipedia is genadeloos over Quelfes en volstaat met één zinnetje: ‘Quelfes is een plaats in de Portugese gemeente Olhão en telt 13.289 inwoners.’

Ik ijsbeerde door Quelfes en werd gek van de totale nietszeggendheid. En toen dacht ik aan Florbela Espanca, een van de belangrijkste Portugese dichteressen. Deze grootheid, die in één adem met Fernando Pessoa wordt genoemd, woonde hier zes maanden. In haar dagboek schreef ze: ‘Estou tão triste e aborrecida! Tenho ódio ao Algarve.’ (Ik voel me zo triest en verveeld! Ik haat de Algarve.)

Florbela was nog gekker dan mijn moeder en ik bij elkaar. Het liep dan ook slecht met haar af, want op haar 36ste pleegde ze zelfmoord. Gelukkig niet in Quelfes. Dat zou te veel eer zijn voor het op een na saaiste dorp van de Algarve.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.