ColumnArthur van Amerongen

Schrijven over eten is nog moeilijker dan schrijven over seks

Zowaar een lichtpuntje in deze donkere dagen voor kerst: boerenorganisatie Farmers Defence Force dreigt de voedselvoorziening rond het kraamfeestje van baby Jezus plat te leggen en daarmee uw knusse familiebacchanaal te versjteren. Een vegan Cup-a-Soup-diner past namelijk veel beter bij de pre-apocalyptische klimaatdepressieve tijdgeest dan de voorspelbare, schaamteloze schranspartij die vaak ook nog eens eindigt in familicide, bij voorkeur in een poel van bloed en cranberries onder de kerstboom.

Eerder dit jaar lanceerde Greenpeace een serie recepten uit de armoedekeuken, als symbolisch protest tegen de klimaatopwarming. Op hun website bekeek ik de instructiefilmpjes die bij de recepten hoorden en ik kan nou niet zeggen dat het water langs mijn tanden liep. 

Vergis u niet: ondanks mijn sobere calvinistische inslag ben ik een enorme foodie. Auguste Escoffier en Paul Bocuse liggen op mijn nachtkastje en toen ik nog in Paraguay woonde, was ik van plan de culinaire bijbel van Zuid-Amerika te schrijven: de Dikke Don ArturitoHet liefst wilde ik de troonopvolger van Johannes van Dam worden, al was ik geschokt toen hij in een legendarisch interview met Tom Kellerhuis opbiechtte een zware snuiver te zijn en ook nog verklapte manisch op herenporno te fappen. Ineens wilde ik niet meer weten wat het geheime ingrediënt in zijn troostpuree was. 

Mijn megalomane Zuid-Amerika-project (waarnaast de expeditie van Fitzcarraldo verbleekte tot een picknick) verzandde in een in aguardiente gemarineerd cokeboek met de vrolijke titel Mambo Jambo

Uiteindelijk is er aan mij geen autoriteit op het gebied van de culinaire bellettrie verloren gegaan. Dat is geen valse bescheidenheid want ik vind schrijven over eten nog moeilijker dan schrijven over seks. Ik ben dan ook stinkjaloers op Hiske Versprille.

Afgelopen zaterdag las ik in deze krant schuimbekkend van de kinnesinne haar briljante recensie over restaurant Sabero in Roermond. Hiske staat op de schouders van Wina Born.

Versprille was ooit, net als ik, een krakende punker en overleefde de barre tijden van schraalhans keukenmeester, rats, kuch en bonen. Ze schrijft dan ook net zo makkelijk over klassieke Franse gerechten als over macrobiotische en veganistische eenpansgerechten. Die redt zich wel op Eerste Kerstdag, met of zonder de voedselblokkade van de Farmers Defence Force. (Waarom heet die club eigenlijk geen Boeren Verdedigings Macht? Spreek je moers taal!) 

Uit solidariteit met het klimaat én met de farmers sla ik dit jaar de bacalhau de consoada, het traditionele Portugese kerstgerecht over en snuif ik twee pakjes Cup-a-Soup leeg. Alle kleine beetjes helpen.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden