ColumnSheila Sitalsing

Schetst De Jonge eindelijk wat perspectief, kun je het gezeik met jerrycans tegelijk opscheppen

null Beeld

In mijn directe omgeving heb ik iemand die, elke keer als Hugo de Jonge via radio of tv aan ons verschijnt, luid begint te roepen dat hij eens ‘precíes zo’n manager’ heeft gekend. Waarmee hij bedoelt: het type vrolijk-argeloze manager met zorgvuldig gekapt haar dat blijmoedig over de afdeling kuiert, grote moeite heeft te doorgronden waar het team mee bezig is, niettemin met imposant zelfvertrouwen lange en raadselachtige powerpointpresentaties geeft waarin hij willekeurig strooit met jargon dat hij op de werkvloer heeft opgepikt, en op verzoeken van hogerhand steevast reageert met: ‘Of we volgende maand klaar kunnen zijn? Dat kunnen we volgende wéék al!’

Dus dreef er dinsdag, nadat De Jonge dinsdag zijn blijde ‘vanaf 4 januari vaccineren’-boodschap had verkondigd en ik gillend van blijdschap naar de ijskast was gevlogen om te kijken of er toevallig champagne koud stond, of appelsap desnoods, een grote wolk scepsis de woonkamer in, met de groeten van mijn directe omgeving.

Het bleek nog erger te kunnen. Verpleeghuizenbelangenclubs riepen ‘veel te ambitieus’ om op 4 januari al te beginnen met prikken, huisartsen klaagden over diepvriezers en gebrekkige informatie, zijlijnroepers veranderden razendsnel van viroloog/overheidscommunicatiespecialist in logistiek deskundige/vaccintoelatingsonderzoeker en gingen gewichtig analyseren waarom ‘het niet gaat lukken’. Zelfs mijn directe omgeving begon na een poosje te mompelen ‘dat er wel érg veel wordt gezanikt’.

Ik vond het vooral zielig voor Hugo de Jonge. Toen Obama ‘Yes we can’ zei, heette dat nog visionair en inspirerend en ‘een boodschap van hoop’, je kon er mokken en T-shirts van kopen, ook al voelde je op je klompen aan dat driekwart van wat hij voorzag helemaal niet kon. Maar als onze minister van coronabestrijding een beetje perspectief wil schetsen voor al die ‘En het perspectief dan!?’-zeurpieten door uitzicht te bieden op een goeddeels gevaccineerde bevolking ergens  in de loop van 2021, kun je het gezeik met jerrycans tegelijk opscheppen.

Misschien is Nederland getraumatiseerd door Jan Peter Balkenende (‘Laten we blij zijn met elkaar. Laten we zeggen Nederland kan het weer!’ – het bleek voer voor cabaretiers). Misschien kan Nederland niet goed omgaan met leuk nieuws.

In België slaan ze gewoon blijmoedig aan het prikken, vanaf 5 januari. Ook daar weten ze heus wel dat het prikken in plukjes gaat, dat het vele maanden gaat duren voordat een substantieel deel van de bevolking is ingeënt, dat er hobbels op de weg zullen zijn, en gedoe, en vaccinweigeraars, en dat het diep inademen en schouders eronder en gáán zal worden.

In de rest van de wereld is vaccineren zelfs een geopolitieke wedstrijd geworden. In Groot Brittannië beginnen ze deze maand al, lekker eerder dan het continent, Boris Johnson verkoopt het als Brexittriomf. Poetin overtoept door zijn dubieuze, buiten Rusland niet goedgekeurde spoetnikprik binnenkort ‘massaal’ aan de Russen aan te bieden. China heeft zelfs al vele mensen ingeënt met iets dat internationaal nog niet is goedgekeurd – het valt te hopen dat de Chinezen het niet ongecontroleerd zullen opdringen aan hun nieuwe kolonies in Afrika en Latijns-Amerika.

Nu wij nog. De mooiste metafoor kwam van hoogleraar ouderengeneeskunde Wilco Achterberg. In Met het Oog op Morgen repte hij van D-Day: voor ons ligt de lange en gevaarlijke tocht door Noord-Frankijk en België. Vol ontberingen. Maar op een mooie dag is het bevrijdingsdag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden