Column Sarah Sluimer

Sarah Sluimer organiseerde een verrassingsfeest: ‘Ik bleek een geboren bedrieger’

Het door mij gereserveerde rustige strandtentje waar we het feest zouden voortzetten bleek een opgefokt sushifestival te herbergen.

Mijn vriend was jarig. Ik wilde een verrassingsfeest organiseren en maakte dus voor zijn vrienden een appgroep aan. We besloten bootje te varen. Maar dat bleek niet voldoende. Iemand maakte een opmerking over zijn enorme hoofd. Iemand anders over helmen. Daarna kwam het gesprek op karten. En daarna op Mario. En toen besloten we te doen alsof we gingen Nintendokarten, om hem zo liefdevol te kunnen vernederen. De grap werd steeds groter en het was mijn taak om de leugens subtiel bij het thuisfront te lekken.

Ik bleek een geboren bedrieger. Bij ieder snippertje informatie werden zijn ogen groter van verbijstering. Iemand had de originele Mariostem gevraagd een boodschap in te spreken. Er was een lied geschreven op het ‘tu du tu du du tu- tu’ van de Mariotune. Er was voor 435 euro aan pakken besteld. Mijn vriend mocht helaas niet Mario zijn, maar wel zijn neef Luigi.

Zijn tegensputteren werd naarmate het feest naderde steeds vocaler, tot hij op een avond woedend uitriep dat hij een hekel heeft aan millennialnostalgie, nog nooit van zijn leven een Nintendo had aangeraakt en nu zeker wist dat er níémand op de wereld was die hem kende. Bij dat laatste brak mijn hart, maar we moesten door. Er stonden belangrijkere dingen op het spel, zoals deze grap. De avond voor zijn verjaardag kon ik niet slapen van de zenuwen. Hij lag wakker naast me, omdat hij een flinke griep had met koorts en bloeddoorlopen ogen.

De volgende ochtend moest ik huilen, maar ik kon natuurlijk niet uitleggen dat dit was omdat ik dacht dat ik hem misschien wel ziek had gemaakt door de poets, die als bijeffect had dat hij dacht dat hij geen vrienden had.

’s Middags liepen we naar de boot toe. Hij zag zijn vrienden zitten. Ze riepen allemaal ‘haha’ en ‘verrassing’, maar niet te hard want het zijn beschaafde mensen. Hij was opgelucht en ontroerd. Misschien moest hij zich een keer realiseren dat zijn naasten wel degelijk veel van hem houden en was dit complot dus zeer nobel, dacht ik voor ik mezelf hyper over een fles wijn ontfermde. 

Toen begon het te regenen. Na twee uur in zweterige poncho’s over onze grap praten meerden we aan. Het door mij gereserveerde rustige strandtentje waar we het feest zouden voortzetten bleek een opgefokt sushifestival te herbergen. Mijn vriend begon inmiddels scheel te zien en lurkte aan de cola terwijl de droge hitte uit zijn poriën wasemde. 

De vrienden scharrelden ontheemd rond met bakjes plakrijst. Onze peuter werd gestoken door een wesp en was ontroostbaar. Ik trok me met mijn naar adem happende kind terug in een houten speelhuisje, uitgeput en korzelig. Het liegen was me goed afgegaan, maar had me ook een deel van mijn ziel gekost, dacht ik terwijl ik strak glimlachte naar de enkele feestganger die af en toe zijn hoofd bemoedigend knikkend om de hoek stak.

Om acht uur waren we thuis. Mijn vriend donderde in bed, de peuter snurkte met zoute plakwangen en zijn gekwetste duim voorzichtig boven de dekens. Ik zat op de bank. Mijn feestjurk gekreukt.

Kroegen zijn beter dan verrassingen, dacht ik en nam mismoedig een slok van een van zijn cadeaus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.