Sander Donkers zal 'de grootvader van de nederwiet' herinneren als een van de laatsten der maffe Mohikanen

Beeld Berto Martinez

In de eerste krant van het nieuwe jaar las ik dat Kees Hoekert was overleden, de 'grootvader van de nederwiet', en tevens mijn oude overbuurman. In de sixties gooide hij een levende kip naar de trouwstoet van Beatrix en Claus, in de jaren zeventig was hij wereldberoemd bij elke hippie omdat hij, samen met Provokopstuk Robert Jasper Grootveld, de Lowlands Weed Company had opgericht. Vanaf zijn woonboot, De Witte Raaf, verkocht hij cannabisplantjes voor een gulden - en een hele hoop vermakelijke praatjes voor niks.

Een semilegale onderneming was het, waarover het verhaal ging dat Kees een maas in de wet had ontdekt. Boeren mochten legaal hennep verbouwen als windkering, om kwetsbare gewassen te beschermen. En dus plantte hij, midden in het weelderige cannabisbos bovenop zijn kajuit, één klaproos.

Maar goed, er gingen wel meer verhalen.

Als kind was ik betoverd door zijn labyrintische boot, die omgeven werd door een compleet overwoekerd eiland van aan elkaar geknoopte blokken piepschuim. Als puber werd ik aangetrokken door de gratis 'Kees-wiet' en de eindeloze stoet aan paradijsvogels en welbespraakte mafkezen die bij hem op bezoek kwamen. De hippietijd was voorbij, maar op De Witte Raaf werden nog volop absurdistische plannen gesmeed die de wereld aanstonds ten positieve zouden veranderen. Ik moet het toch eens checken; mogelijk ben ik nog altijd penningmeester van de Stichting Pompend Remmen.

Hoewel vaste bezoekers als Grootveld en fotograaf Cor Jaring zeker niet op hun mondje waren gevallen, was Kees altijd het stralende middelpunt van zijn eigen onemanshow. Nooit heb ik iemand virtuozer uit zijn nek zien zwetsen. Hevig gesticulerend, de baard vooruit. De exposés hielden het midden tussen anekdote, gezang en action poetry, en zijn vermogen om een lang verloren draad toch weer terug te vinden was verbijsterend.

Maar het grappigst was zijn onverstoorbaarheid. Ik was erbij toen ooit een belastinginspecteur aanklopte om hem persoonlijk zijn aanslag te overhandigen. 'Goed dat je er bent', zei Kees, en verzocht de man vriendelijk om de envelop met een punaise tegen het plafond te prikken - er was vast nog wel een plekje vrij tussen alle andere ongeopende aanslagen die daar al hingen.

Een andere keer zaten we op een zaterdag in de auto van een Duitse vriend, die hij plotseling gebood linksaf te slaan, zodat we de bomvolle Dappermarkt op reden, in een appelgroene BMW met Duits kenteken, die in een mum van tijd vastliep in een foeterende, op het dak timmerende massa. Kees genoot met volle teugen.

Hij leefde in een eigen universum waar de regels van de buitenwereld niet golden en kwam daar meestal mee weg. Tegenwoordig, vrees ik, zou Kees in de categorie 'verwarde man' vallen. Maar ik zal hem herinneren als een van de laatsten der maffe Mohikanen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden