ColumnWillem Vissers

Samuel Vissers neemt afscheid van de Volkskrant

Samuel en Willem Vissers.

Samuel trekt zich terug uit de krant. Drie jaar trad hij op in de kolommen van V, zonder ook maar één woord te zeggen. Is dat niet knap, een sprakeloze hoofdrolspeler, in deze tijd van polemiek?

Via zijn moeder Bernique en mij was 75 keer iets over Samuel te lezen in de Volkskrant. Het eerste jaar elke week, vervolgens gedurende twee jaar eens in de maand. Het was heerlijk om te doen, elke keer onze Samuel evalueren met een thema, als therapie desnoods. Eigenlijk is alles geschreven en beschreven. Nou ja, alles? Alles kan niet, want gevoel, liefde, verdriet, welke emotie ook, keert elke dag terug in andere dimensies. En de krant kan wel een paar lieve, zachtmoedige stukjes gebruiken, zo nu en dan.

Anderzijds: geregeld had ik het gevoel in herhaling te vallen, en dat geeft de doorslag bij het besluit om te stoppen met de column op reguliere basis. De grote ontwikkelingen bij Samuel zijn nu eenmaal geweest, hoe verdrietig dat ook is voor een jongen van 18 jaar. Terwijl leeftijdgenoten aan het begin van het grote avontuur staan, nadenken over een wereldreis, een sprankelende baan verlangen of een motiverende studie beginnen, is Samuels avontuur zijn vaste hoekje op de bank met een iPad, zappend langs kinderfilmpjes. Als hij een beker drinken wil, draait hij zijn hoofd om naar ons en slaakt hij een wat commanderende kreet die lijkt op: hhhheehhh, met zijn inmiddels wat raspende stem.

We wilden een inkijkje geven in het leven met een beperkt kind, al was het maar één leven met een beperkt kind, want er zijn duizenden van die levens, overal ter wereld. Als we de brieven of andere reacties lazen waarin lezers ons deelgenoot maakten van hun verhaal, voelden we ons vaak bevoorrecht, zoveel zwaarder als anderen het volgens ons hebben.

Ontregelde levens door de intensiteit van de zorg. Bij ons loopt het allemaal redelijk soepel, door geduld, goede oppassen en toch ook omdat Samuel een vrij makkelijk jongetje is. Trouwens: overal is wel iets, ook in huizen met kinderen zonder een beperking. Dat hadden we vroeger als kind al geleerd van onze ouders. Elk huis draagt zijn kruis.

Alles is aan bod gekomen. Dat Samuel zich nauwelijks ontwikkelt, dat hij wat dat aangaat altijd ongeveer een jaar en een paar maanden zal blijven. Het ging over het syndroom van Kleefstra, een dna-defect. Dat hij klein blijft, het in zijn broek doet, altijd zorgen opwekt, vreugde verschaft, twee lieve broers heeft en eeuwig hulpbehoevend is. Dat hij nooit auto zal rijden en nooit zal beminnen zoals wij dat doen.

Het ging over kinderdagcentrum Rozemarijn, over weekeinden logeren, over autisme, over onderdrukte epilepsie, over scoliose. Het ging over de zorg, over al die lieve, vaak voor weinig geld hardwerkende mensen die we daar ontmoeten. Dat zou de politiek beter kunnen of moeten beseffen.  Over twintig jaar, dames en heren politici, zijn jullie oud en hulpbehoevend. Regel de toekomst desnoods goed voor jezelf, dan zullen anderen ook profiteren.

Er is een boek over Samuel verschenen, er zijn honderden, misschien duizenden mails gestuurd, die helaas nog lang niet allemaal zijn beantwoord. Hij is bij het tv-programma De wereld draait door  geweest. Althans, wij waren daar lijfelijk en hij op film, al had het me grappig geleken als hij de uitzending enigszins had ontregeld met een paar kenmerkende geluiden.

Samuel is een bijna bekende Nederlander. Het leukst waren die wat oudere mevrouwen, u kent ze wel, uit duizenden herkenbaar als Volkskrantlezeressen, die vroegen of ze hem even mochten aaien of een handje mochten geven. Ik ben op de radio geweest. ’s Nachts, overdag, in bijna alle denkbare programma’s. We hebben cadeautjes gekregen, uitnodigingen voor musea, speeltuinen, pannekoekenhuizen of beeldentuinen. Ik heb in jury’s gezeten en gesproken op congressen.

Door hem zijn we ook zachter geworden. Denk eens aan een ander. Maak je niet zo druk. Al die haat overal, die polemiek. Zo vermoeiend soms. Doe even rustig aan. Tel tot tien. Wees een beetje aardig. Doe niet zo bang. Drink een bakje koffie. Kijk elkaar in de ogen. Geef elkaar een hand, een zoen. Wat dan ook.

Nu trekt Samuel zich terug, al zal hij daarvan weinig merken. Ik liet hem de pagina weleens zien met zijn foto, vaak met dat pruillipje waardoor we hem weleens Calimero noemen. We meenden een vaag spoor van herkenning op zijn gezicht te zien als hij zichzelf ontwaarde, maar zeker zijn we daarvan niet. De bedoeling is dat Samuel sporadisch zal terugkeren in de krant, als er spectaculaire of grote ontwikkelingen zijn. Maar met de vaste frequentie is het voorbij.

Bernique en ik willen de krant bedanken, Samuels broers David en Joshua, andere familie, zorgverleners alsmede de initiators van de column, uitgever Oscar van Gelderen en voormalig hoofdredacteur Philippe Remarque. En Samuel? Zonder woord wandelde hij de kolommen in. Zonder woord is hij vertrokken.

Beeld Marijn Scheeres
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden