Column Willem Vissers

‘Samuel is Samuel’, zegt zijn nieuwe begeleider Roy, en beter had hij Samuel niet kunnen typeren

Beeld Marijn Scheeres

Met de nieuwe begeleider van Samuel bespreken we zijn ontwikkeling. Zindelijk worden? Nu niet. Meer gebruik maken van de spraakcomputer? Dat gaat beter.

Samuel staat met de neus tegen de ruit van de buitendeur gedrukt. De eerste busjes rijden al. Het is vrijdag. Weekeinde. Hij wil naar huis. Waar is zijn busje? Het gaat alleen anders deze keer. Mama en papa komen naar kinderdagcentrum Rozemarijn, voor een gesprek met zijn persoonlijk begeleider. Dat is even anders voor onze huisautist.

Samuel had onder anderen Meike, Jacqueline, Margot, Fiona en Esther als begeleider, en nu is daar voor het eerst een man, die zijn ontwikkeling van nabij volgt. Roy Blom. Roy volgde eerst een sportopleiding. Maar ja, dan kon hij ‘beachanimator’ worden, of zoiets. Vond hij dat eigenlijk leuk? Hij ging als vrijwilliger mee zwemmen op maandag, met Samuel en andere kinderen. Het viel hem op dat kinderen met een beperking blij zijn met weinig. ‘Ik geniet zo. Als je binnenkomt, krijg je een lach.’

Roy (25) liet zich omscholen, kreeg na wat omzwervingen een baan bij Rozemarijn en is nu van een aantal kinderen persoonlijk begeleider. Hij moest vooral wennen aan de geluiden van de kinderen. Ze stoten soms harde kreten uit. Soms allemaal tegelijk. Dat is een kakofonie van atypisch geluid.

Samuel zit tijdens het gesprek tussen ons in met de iPad. We bespreken de doelen in zijn dossier: zindelijk worden. Nee, dat proberen we niet eens meer, momenteel. Doel 2: meer gebruik maken van de spraakcomputer. Dat gaat vrij goed, al werken we thuis vooral met de geplastificeerde pictogrammen. Op school is Samuel handig met het apparaat.

Roy zet de spraakcomputer aan, om even te testen. Samuel tikt in dat hij een rondje met de rups wil. Dat wil hij altijd. De rups is een soort elektrische huifkar met een groen zeil. Als het aan Samuel zou liggen, zat hij hele dagen in de rups. Nee Samuel, dat kan nu even niet.

‘Samuel is Samuel’, zegt Roy en beter had hij Samuel niet kunnen typeren. ‘Hij is nogal wisselend in humeur. Als we grenzen stellen, is hij heel goed te begeleiden.’ Samuel, eerst al gestuit op een Spaanstalige versie van een kinderserie, heeft met zijn razend handige rechtervinger intussen de uitzending Dance with the Teletubbies gevonden. ‘Part 4’. De dansjes werpen ons in gedachten terug in de tijd, toen David op hetzelfde deuntje een rondje draaide in de kamer. Hij was een jaar of 2 toen, 3 misschien. Samuel is 18.

Over het derde doel zijn Roy en wij dik tevreden. Drempels nemen. Dat gaat Samuel tegenwoordig goed af, al zijn hoge drempels nog wel een dingetje. We filosoferen over een toekomstige plek voor Samuel, want op hun 18de stromen de kinderen normaliter door, naar de werkplaats bijvoorbeeld. Maar zoveel haast heeft dat allemaal niet, en het blijkt dat er weinig plekken beschikbaar zijn.

Misschien dat een eventueel nieuw te vormen klas met muziek, dans en theater iets voor Samuel is. Als het dan maar vooral muziek is, suggereren wij. Na een uur maakt Samuel het duidelijkste gebaar in zijn repertoire. Met de armen op en neer, horizontaal, begeleid met een duidelijk uitgesproken ‘ja’.  Hij is klaar met deze sessie. Hup, naar huis. Nee, niet in een busje. Op de achterbank bij mama en papa. Ook fijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden