Column Willem Vissers

Samuel brengt ons overal, zelfs als hij niet mee is

Willem Vissers en zijn zoon Samuel.

Samuel brengt ons overal, zelfs als hij niet mee is. Zijn verhalen reizen mee, naar lezingen bijvoorbeeld. Ook toen studenten van Hogeschool Inholland in Amsterdam me vroegen te vertellen over het imago van Ajax, kwam Samuel ter sprake. Bij de introductie steeg de stem van een oudere mevrouw, vermoedelijk familie van een van de studenten, een octaaf: ‘Oh, bent u de vader van Samuel? De sportpagina’s sla ik over, maar de stukjes over Samuel lees ik altijd.’

Twaalf dagen geleden, bij de Landelijke Analistendag Genoom Diagnostiek, waren Bernique en ik samen in de Jaarbeurs. We lazen in het programmaboekje dat het deze dag onder meer ging over ‘het belang van chromosomenonderzoek voor de hemato-oncologische praktijk’ en over ‘nieuwe uitdagingen in de prenatale diagnostiek naar aangeboren foetale afwijkingen’. We luisterden geboeid naar prof. dr. Peter de Knijff, hoogleraar populatie- en evolutiegenetica, met zijn fascinerende lezing over dna-onderzoek in de misdaad. Het was een dag van doktoren en professoren, van verkooppunten van nieuwe medische apparatuur, maar vooral van honderden analisten.

Ik was gevraagd als sidekick bij de lezing van dokter Tjitske Kleefstra, ontdekker van het syndroom dat Samuel heeft, vanwege een ontbrekend stukje dna. Als vader van een kind met Kleefstra ben ik ervaringsdeskundige. Samuels hoofd stond levensgroot afgebeeld op de banner die we vorig jaar kregen bij het verschijnen van het boek met de columns over hem in de Volkskrant. Hij was prominent aanwezig.

Het mooist was de aanloop van analisten bij onze tafel, na de lezing. In de laboratoria doen ze geweldig werk, maar ze zien bijna nooit de andere kant. Patiënten zijn voor de analisten nummers, buisjes met vloeistof. Ze hebben zelden rechtstreeks contact met patiënten. Het was fijn om een keer van ons te horen, vonden ze, al waren wij dan de ouders van een patiënt. Het was net of Samuel erbij was.

Afgelopen vrijdag vond ik mezelf terug in de Doopsgezinde kerk aan de Frankestraat in Haarlem, tijdens het mini-symposium met de naam Met handen en ziel, ter gelegenheid van het 125-jarig bestaan van de Stichting Ziekenverpleging in de Verenigde Doopsgezinde Gemeente Haarlem. Ik las columns voor. Twee vrouwen speelden prachtig cello, voor hun project Muziek aan bed. Ze bespelen één cello met zijn tweeën, mede omdat het instrument nogal groot is en de ruimtes waar ze optreden klein. Ze zitten aan bed bij zieke kinderen. In een filmpje lieten ze zien hoe emotioneel die kinderen reageren op hun muziek.

Naast de kerk is een restaurant annex cadeauwinkel, de Wereld van Jansje, waar het bedienend personeel bestaat uit mensen met een verstandelijke beperking. De predikant leidde me langs een tentoonstelling waarvoor al dat personeel is gefotografeerd in de stijl van Frans Hals, omdat hier eens het atelier was van de beroemde schilder. Ik prees me gelukkig. Zonder Samuel was ik hier nooit geweest, dan had ik al deze lieve, interessante mensen nooit ontmoet.

Toen ik thuis kwam, zat de Samuel van vlees en bloed op de bank te schaterlachen om een filmpje op de iPad. Bedankt Samuel, voor je inspiratie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.