Column Tv-recensie

Samen groeien met Sjoerd in Project Rembrandt

Project Rembrandt heeft alles voor een prettig pompidomprogramma, het hopen is op meer kleurrijke figuren als Sjoerd.

De afvalrace voor de beste figuratieve amateurschilder van Nederland ging zondagavond van start en dank de televisiegoden, het is géén afvalrace voor BN’ers. Goed, eentje dan. Vrijdag verklaarde Viola Holt bij Jinek alvast: ze had zich eerlijk zelf opgegeven voor Project Rembrandt. ‘We gaan je wel behandelen als ieder ander’, had het programma gezegd, waarop La Holt verzuchtte: ‘Voor het eerst. Heerlijk, heerlijk.’

Viola is heel gewoon Viola, legde Viola uit, terwijl de andere deelnemers, want ja, die stonden er ook nog, zwijgend een portret van Jinek tekenden. Ook Holt had tussen de talkshowbedrijven nog tijd om twee summiere Jineks uit te stoten: op één ervan keek Jinek scheel. Holt schildert normaal gesproken abstract.

Project Rembrandt heeft eigenlijk geen BN’ers nodig. Het beproefde recept van één allemachtig moeilijk ambacht, een tweekoppige jury en een aardige presentatrice die de deelnemers erdoorheen loodst, kan prima nog een rondje mee voor een schilderrace.

 Met Annechien Steenhuizen als lieve juf en ontwerper Jaap Godrie en kunstenares Iris Frederix als de coaches, is alles helemaal klaar voor een prettig pompidomprogramma. Juíst met gewone deelnemers, mits er natuurlijk een palet aan kleurrijke typetjes uit aflevering 1 komt rollen. Mensen waar je thuis als bankjury met overgave voor duimt of snoeihard over oordeelt. 

Voor de eerste grote schifting komen 49 schildertalenten plus Viola Holt naar de Westerkerk. Klompenmaker Hans valt af, net als de bevriende barvrouwen Ivanka en Marjolein. Maar wie gaat er de komende weken nou zorgen voor de nodige sprankeling en spanning? Niet Viola Holt: het programma hield ná haar toelating wel woord, wat betreft die gelijke behandeling. De hoop is voorlopig gevestigd op Sjoerd: ‘Als mensen denken dat ze mij iets kunnen opdragen, zijn ze aan ’t verkeerde adres’, zegt Sjoerd, waarbij op het tekstbalkje verschijnt: ‘Sjoerd, 32, werkzoekende.’

Tips hoeft Sjoerd niet, ook niet van dat alleraardigste en kundige jurylid Frederix. Haar suggestie om net als de 17de-eeuwse schilders op een imprimatura te werken, een voorgeschilderde ondergrond, legt hij naast zich neer. ‘Ik geef je technieken aan,’ zegt Iris, ‘als jij ze wil aannemen kunnen we samen groeien.’ Sjoerd kijkt Iris aan met een uitgestreken blik, een blik waarachter hij haar zomaar een 17de-eeuwse scheurbuik zou kunnen toewensen. Iris zet dit potentiële drama vast aan, door telkens te benadrukken dat de deelnemers wel een beetje moeten luisteren. 

Maar ja, op de portretten van Sjoerd is weinig af te dingen, terwijl om hem heen de nodige koppen met aangezichtsverlamming verschijnen. Het spreekt dus voor zich dat de kolderieke muziek plaatsmaakt voor aanzwellende violen, als Sjoerd aan de beurt is bij de bekendmaking van de selectie. Als de coaches elk hun eigen team kiezen neemt juist Iris, dramatechnisch wel zo wijs, Sjoerd onder haar hoede. 

Ze zegt nog even duidelijk dat ze graag wil samenwerken. Ik ga volgende week weer kijken en vertaal dit als: ga lekker zo door Sjoerd, anders zitten we de komende weken naar drogende verf te kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.