ColumnPeter Buwalda

Sade is een prima mother-in-law-beatertje

Peter Buwalda Beeld Berto Martínez
Peter BuwaldaBeeld Berto Martínez

‘Kijk’, zei ik, ‘zo doe je dat’, en ik beet mijn sinaasappel open met mijn tanden.

‘Bad boy’, zei Jet.

Zo was het. Zodra ik de vrucht verzwolgen had, moest ik naar de kapper, en weet je wat? Ik ging er gewoon heen in me wife-beatertje.

In je wat? De vorige keer vertaalde de eindredactie ‘me wife-beatertje’ in ‘mijn hempie’, anders snapten de lezers het niet. Ik terugveranderen, natuurlijk. Wat zou de lezer moeten denken, dan? Dat ik gekleed ging in een klein mannetje dat z’n vrouw slaat? Of dat ik rondrolde in een flesje Stella Artois, dat ze ook een wife-beatertje schijnen te noemen? Of trok ik soms Eric Carls (?) over mijn hoofd, de gitarist van The Mentors (?), die furore maakt onder de stage name ‘Sickie Wifebeater’?

Afijn, daar ging Sickie, in z’n wife-beatertje, met op zijn schedeldak een driemaands bontmuts: wegens het writen was ik lang niet geweest. Weerspiegeld in autoruiten zag ik er verdorie mean uit. Met die rollende biceps zonder tattoo’s, laat staan een nette sleave! Heel vulgair!

Om het nog wat ruiger te maken, stak mijn wijsvinger tussen D.A.F. de Sade, te weten Juliette, of de voorspoed van de ondeugd, zodat ik er wachtend op mijn beurt mooi in door kon lezen, en wie weet zelfs tijdens het snoeien. Ik las die vuilspuiterij in het ­kader van ‘research’, waardoor ik in feite gewoon zat door te writen terwijl ik toch wat vaker in de spiegel van de kapper keek.

Helaas was ik de kappersbabbel vergeten. In mijn buurtsalon werken drie jeugdige kapsters over wie ik veel weet – meer dan hun vriendjes. Maar hoe ze heten dan weer niet: vandaag kreeg ik de lieve sportieve.

‘Warm hè?’, knikte ze naar me wife-beater.

‘Bloedjehot, meid.’ Met een knipoogje parkeerde ik naast de spiegel mijn Dafje De Sade.

‘Gaat u nog lekker met vakantie,’ vroeg ze, ‘of moet u writen?’

Ik maakte de krabbelbeweging. ‘Ook lekker toch’, troostte ze me. Op haar onderarm staat in sierlijke krulletters ‘moeder’ getatoeëerd, maar er staat vooral niet ‘schoonmoeder’, was ik al lang achter. Haar schoonmoeder wilde d’r zoon terug, luidde mijn diagnose na zes knipbeurten.

‘En jij?’, vroeg ik. ‘Spanje?’ Ze knikte. ‘Caravan?’ Ze knikte. ‘Schoonouders?’

‘Ja, echt wel, wat dacht jij? Drie weekies drie keer per dag z’n vader en z’n moeder aan de tent. Maar ik heb wel tegen hem gezegd: nooit meer tegenover ­elkaar. Ik ga ze niet meer drie weken aan zitten kijken.’

Vorig jaar was er bonje omdat zij en de zoon, een bouwvakker, wel eens bij een wat ouder echtpaar hadden staan kletsen. Vond haar schoonmoeder ‘lullig’.

‘Dit jaar staan we staan twee laantjes verder.’

‘Heel goed.’ Ik had wandelen in de Kasjmir geadviseerd, zónder de schoonouders, misschien zelfs zonder de bouwvakker, lekker de Jhelum afpeddelen – maar dit is een mooie tussenweg.

‘Is dat uw boek?’ Ze wees met d’r heggenschaar naar de pruikenporno.

‘Ja’, zei ik.

‘Juliette? Heet-ie zo? En waar gaat-ie over?’

‘Over een meisje dat zich bar weinig aantrekt van d’r schoonouders.’

‘O’, zei ze lachend, ‘nou’, en ze bestudeerde het boek wat beter. ‘Dan moet ik die met de vakantie maar eens aan m’n schoonmoeder geven, misschien.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden