tv-recensieAlex Mazereeuw

S10 en Gerri Eickhof waren de morele winnaars van een povere Eurovisie-avond

null Beeld
Alex Mazereeuw

Wat valt er nog te schrijven over de finale van het Eurovisie Songfestival? Ik zal u mijn analyses over de Spaanse danspasjes of de als praatpalen verklede Noren onthouden, maar veel tv-alternatieven waren er zaterdagavond niet – los van Leo Alkemade en Dennis Weening in een escaperoom (Code van Coppens), of het bloedserieuze Mediastorm (een goed programma dat in alles ‘dinsdagavond’ ademt, maar om mysterieuze redenen staat ingepland op zaterdag).

Gelukkig viel er voorafgaand aan de finale genoeg te genieten. Dat begon al met de voorbeschouwing, waarin Rik van de Westelaken met oud-deelnemer Jeangu Macrooy en presentatrice Hila Noorzai vrolijk ernstig vooruitblikte (‘Hila, jij hebt wat met het liedje van IJsland. Vertel.’). Commentator Jan Smit verwachtte een memorabele avond vol verrassingen, waarop ‘niets is wat het lijkt’. Collega Cornald Maas hoopte in ieder geval vóór 3.00 uur klaar te zijn (zelfs voor Cornald Maas is er blijkbaar een moment van Songfestival-overkill).

De uitzending zelf viel tegen. De presentatoren overschreeuwden elkaar voortdurend (host Laura Pausini verdween zelfs even van het podium door ziekteverschijnselen), de productie was rommelig en het geheel erg clichématig Italiaans (Volare, u kent het wel). Gelukkig was er één prettige afleiding: de open sollicitatie van NOS-coryfee Gerri Eickhof om volgend jaar de tv-analyse te verzorgen. Op Twitter voorzag hij het Songfestival op geheel eigen wijze van commentaar. Dat ging er ongeveer zo aan toe: ‘Roemenië: aardig voor bruiloften en braderieën, maar wat mij betreft niet voor winst.’ ‘Hoe was Portugal? Ik heb t gemist doordat ik al snel in slaap viel.’ ‘Zweden, heel goed! Juist omdat het niet perfect is.’

Maar tijdens het ellenlange wachten op de uitslagen bleef zelfs Gerri stil. Ik wendde mij daarom tot een oude aflevering van het onvolprezen kinderprogramma Taarten van Abel, waarin een 14-jarige Stien den Hollander te gast was. Ze wilde een ‘rotstaart’ maken voor beste vriendin Sanne, omdat zij haar ‘rots in de branding’ was.

Een 14-jarige Stien den Hollander in Taarten van Abel. Beeld VPRO
Een 14-jarige Stien den Hollander in Taarten van Abel.Beeld VPRO

Met een aanstekelijke West-Friese tongval vertelde Stien nuchter over haar onstuimige thuissituatie: ze had geen contact met haar biologische vader, haar stiefvader was vreemdgegaan en er waren talloze verhuizingen. Maar er waren ook leukere dingen, zoals – uiteraard – zingen. Stien had auditie gedaan voor The Voice Kids, maar werd afgewezen. Een jaar later zou ze het gewoon weer proberen. Er was weinig rust, reinheid en regelmaat in haar leven, maar de ambitie en het talent waren allang aanwezig.

Acht jaar later was Stien den Hollander voor het oog van honderden miljoenen kijkers drie minuten lang haar eigen rots in de branding, met een schitterende vertolking van De diepte. Dat ze uiteindelijk ‘slechts’ elfde werd, was toen allang niet meer belangrijk. Gerri Eickhof kwam wederom met de enige juiste analyse: ‘S10 heeft het heel goed gedaan. Gewoon categorie betere lied. En dan win je niet zo gauw.’

S10 en Gerri: de morele winnaars van een povere tv-avond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden