Column Sheila Sitalsing

Ruziemaken over ruzie, zoiets kan alleen bij 50plus

Van alle soorten ruzies die er zijn, zijn de ruzies bij 50Plus mij het liefst. Er is meestal sprake van woest opstappende dan wel woest tegen de stroom in blijven zittende bestuursleden, ze gaan altijd moddergooien in de pers waarop de pers prompt de schuld krijgt van de ontsporingen en niemand kan ooit in één heldere zin uitleggen wat de casus belli is. De ruzies zijn mede daardoor van een ongeëvenaarde schoonheid die zich moeilijk laat omschrijven, en die zich al manifesteert in persberichten met wonderlijk-poëtische zinnetjes als deze:

‘De redenen zijn voor de afgetreden bestuursleden verschillend van aard en komen voor enkele onder meer voort uit verschillende opvattingen over de bestuursstijl en de werkwijze binnen het bestuur. Andere bestuursleden leggen de reden voor hun beslissing in het door hen betreurde aftreden van de overige bestuursleden en die daarmee, naar hun mening, hun verantwoordelijkheden ontvluchten.’

Mot krijgen over de vraag waar je eigenlijk ruzie over hebt: zoiets kan alleen bij 50Plus.

Ditmaal draait het, zo valt na intensieve research uit de chaos te destilleren, om de voorzitter van het bestuur van 50Plus, Jan Zoetelief, die nog geen jaar geleden te midden van enig tumult door de partijleden is gekozen. Of het geen klus zou worden om er iets van te maken, tussen onstuimige types als Henk Krol (Tweede Kamer) en Jan Nagel (Eerste Kamer), vroegen journalisten hem toen, maar hij wuifde de zorgen weg: ‘Henk Krol? Perfécte man!’

Zoetelief zat er nog niet, of de ‘perfécte man’ wilde, net als diverse lieden uit de partijtop, al van hem af, om onopgehelderde redenen. 50Plus is een toevluchtsoord voor politieke zwervers en vreemde snoeshanen, mensen die in hun leven diverse ideologieën en maatschappijvisies hebben uitgeprobeerd voordat ze ervoor kozen om met z’n allen in een bedompt zaaltje heel hard ‘BLIJF VAN M’N POEN AF’ te brullen. Dan is er weinig dat bindt, veel dat scheidt en is het extra belangrijk dat je elkaar aardig vindt. Vermoedelijk vonden ze Zoetelief gewoon een klassieke droplul.

Er waren roddels in De Telegraaf waarin de begrippen ‘lui’ en ‘machtsgeil’ vielen in verband met Zoetelief. En toen een poging tot het afdwingen van een volksraadpleging over belastingsubsidie voor mensen met een afgelost huis deerlijk mislukte, terwijl elke GeenStijl-sukkel met drie twitterberichtjes een referendum voor elkaar krijgt, kreeg Zoetelief de schuld.

Maandagavond knapte er kennelijk iets. Iemand stuurde een mail. Toen vielen alle dominosteentjes. Het bestuur bestaat nu uit één man, die manhaftig het fort bewaakt tot de nieuwe bestuursverkiezingen, over twee weken.

Daar is Zoetlief gewoon weer kandidaat voor, zo liet hij gistermiddag bij Radio EenVandaag weten. Het was een surrealistisch gesprek. Of hij het zich aantrok dat hij de boel niet bij elkaar had weten te houden, was de vraag. ‘De boel is héél goed bij elkaar gehouden.’ Of hij eigenwijs is? ‘Nee hoor.’ Of hij zich het conflict persoonlijk aantrekt? ‘U spreekt over een conflict, grote woorden.’ Of hij het eens is met Henk Krol, die zei ‘dat je iets fout doet’ wanneer je als voorzitter het bestuur niet op een lijn weet te krijgen? ‘Henk maakt wel vaker een foutje.’ Of hij werkelijk denkt opnieuw verkozen te worden tot voorziter? ‘Dat lijkt me logisch.’

Henk Krol heeft zijn gelijke gevonden.