Ruimte zat in Israël

Op weg door het Heilige Land naar Gaza. Eén fles drank mag van Hamas

Carlo, een Italiaanse opbouwwerker bij de Palestijnen, rijdt me van Jeruzalem naar Erez, de grenspost bij Gaza. Hij mist twee keer een afslag.

Dat gebeurt makkelijk in een land dat er zo verlaten bij ligt. Het is schrikbarend rustig op de weg. Grote vlakken land met weinig tot geen bebouwing. Ik moet denken aan de uitspraak van Theodore Herzl: Een leeg land voor mensen op zoek naar een land.

Theodore Herzl had gelijk, er is hier echt ruimte zat. Er kunnen er nog met gemak tien miljoen bij. Joden en Palestijnen en vooral veel toeristen. Waar andere mensen leegte zien, zie ik mogelijkheden.

Met Carlo praat ik de leegte vol. Hij pendelt een paar keer per maand van Jeruzalem naar Erez. 'Je komt binnen met veel hoop maar daar blijft weinig van over na een tijdje. Je beseft ineens dat je teveel om de Palestijnen gaat geven. En zodra je in hun misère deelt ben je verloren. Dan wordt het tijd om te vertrekken. De Palestijnen hebben niets aan illusieloze mensen. We moeten ze keer op keer voeden met verse, jonge mensen die stijf staan van de hoop.'

Hoop is een drug waar de pusher zelf allang van afgekickt is. Op een paar kilometer van Ashkalon stoppen we nog even voor een kop koffie. Ik bestel er een met melk. 'Sorry, dit is een kosjere tent. Melk kunt u in het winkeltje hiernaast kopen.'

De Joodse staat bestaat echt, het is geen fantasie. Het begint al bij het ontbijt. Kaas eten op het balkon, koffie drinken in de keuken. De baas van de Israëlische geheime dienst zegt in Haaretz dat er meer en meer jihadisten uit het buitenland richting Gaza vertrekken om voor Hamas te vechten. Ik weet niet of ik me persoonlijk aangesproken moet voelen.

Je kan me voor alles uitmaken, slechte schrijver, narcist of klootzak, maar jihadist gaat te ver. Een vriendin vertelde me ooit dat het beter was geweest als ik gewoon achter de kassa had gestaan bij de Albert Heijn. 'Dan zou je niet zoveel praatjes hebben. Je intelligentie is een boobytrap waar je keer op keer in trapt.'

We komen bij Erez aan. Erez is een terminal uit een science-fiction film aan de rand van de woestijn geplant. Wie hier komt, laat alle hoop varen. Mijn geluksgevoel komt weer terug.

'De bewaking van Erez is uitbesteed aan een particulier bedrijf', vertelt Carlo. Het Heilige Land is een commerciële onderneming met heel wat deelnemende partijen. 'Het leger heeft hier een kantoorbaan, die mannen met kalasjnikov's zijn huurlingen.' Ze zien er ook uit alsof ze als kind er al van droomden om door andere mensen als klootzak gezien te worden. Het verschil tussen een pestkop en een pestkop met een geweer in de hand is de zonnebril.

'Gaat het nog lukken vandaag', vraag ik aan Carlo.

'Heb je gezegd dat je een journalist bent?

'Nee.'

'Laat je kaart zien.' Ik begin ermee te zwaaien.

De bewaker achter het dikke glas glimlacht en wuift me naar binnen.

'Heb je drank bij je', vraagt Carlo.

'Nee.'

'Stom van je. Gaza staat droog. Je mag van Hamas een fles per tas meenemen.'

Ook Hamas heeft douane-voorschriften voor alcohol ingesteld. Ik verwacht binnenkort een Rolexwinkel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden