Lezersbrieven

Romana en Janine, dank voor deze avond!

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 31 juli.

Beeld uit Zomergasten met actrice Romana Vrede (l) en presentatrice Janine Abbring (r), 29 juli.

Brief van de dag: Zomergasten

‘Soepel verliep het gesprek niet, integendeel’, schrijft Paul ­Onkenhout in zijn recensie (V, 30 juli). Dat klopt, maar dat maakte juist dat ik op het puntje van mijn stoel geboeid bleef kijken. Waar dan alleen in Zomergasten is ruimte voor luisteren, het proeven van woorden, het kauwen, uitspuwen, ­inslikken. Prachtig om te zien!

Tenminste, als er tussen de gesprekspartners sprake is van een wezenlijke nieuwsgierigheid, een elkaar willen ontmoeten in een gesprek zonder het contact met zichzelf te verliezen. En dat zag ik zowel bij ­Janine als Romana. Soms ­hortend en stotend, altijd echt.

Inhoudelijk was voor mij de rode draad: buiten de norm ­vallen, wat doet het met je, met de ander? En hoe subjectief is de norm: wanneer is het een beperking, wanneer kunst? Mooi om het proces van Romana hierin te zien, van schaamte voor de onaangepastheid van haar zoon, naar boosheid en op de barricaden, naar compassie met de ­ander vanuit compassie met zichzelf en met haar zoon. ­Ontroerend om zo de schoonheid te zien van een mens.

Dank Romana en Janine voor deze avond!

Hermine de Vaal, Utrecht

Waar is Jodys werkgever?

Dappere Jody van 22 en haar collega-handhavers lopen elke nacht door de Amsterdamse binnenstad, volstrekt niet toegerust om het hoofd te bieden aan wat zich daar afspeelt (Ten eerste, 30 juli). Dat ze een paardenstaart draagt, lijkt me al erg onverstandig met dat werk. Maar waar is haar werkgever? Als die zich wél aan de wet wil houden en dus verantwoordelijk wil zijn voor de veiligheid van zijn mensen, haalt die haar en alle andere ongewapende hand­havers onmiddellijk van de straat.

Rob VermeulenCapelle aan den IJssel

Een dier is geen mens

In haar op zichzelf goede verhaal in reactie op het ‘doe-het-zelf-kip-project ‘ (O&D, 30 juli) maakt Cynthia ­Pallandt aan het eind een flinke ­uitglijder. Een uitglijder die ik meer dierenactivisten zie maken: dieren zijn vrienden. Hoezo? Zorgen zij voor u als u griep heeft? Gaat u met ze kamperen? Drinkt u met hen een goed glas wijn en neemt u dan het leven met ze door? Vertrouwt u ze uw relatiesores toe? Precies. Nee, natuurlijk. Een dier is geen mens, hoeveel menselijke kwaliteiten Pallandt er ook aan toedicht. In feite doet zij ­precies het omgekeerde van wat ­verstokte vleeseters doen: ‘een dier is een product’ wordt ‘een dier is een mens’. Geen van beide is houdbaar.

Arie Koelemij, Utrecht

Moord op ijsbeer

De kop boven de foto van de gedode ijsbeer op Spitsbergen (Ten eerste, 30 juli) kan juister: ‘Moord op ijsbeer door cruiseschipbemanning’.

Voorstel: wie het territorium van de beschermde diersoort ijsbeer binnendringt voor enkel avontuurlijke commerciële plezierdoeleinden en deze daardoor in gevaar brengt of doodt dient te worden vervolgd. Juist op Spits­bergen wordt gevreesd voor het ­uitsterven van de ijsbeer door 1. het hoge gehalte aan de chemische stoffen pcb/ddt, door de mens in het milieu gebracht. Gevolg: aantasting van het immuunsysteem en verminderde vruchtbaarheid onder de ijsbeerpopulatie. En 2. de afname van het drijf-ijs dat steeds eerder smelt en later ontstaat zodat uitwijken naar vast land de enige uitweg is voor ze. Er is minder tijd om vetreserves aan te leggen en drachtige beren zoeken een veilige plek. Ministeries zouden geen vergunningen moeten afgeven voor dit soort cruises. De sluiproute is ‘wetenschappelijk onderzoek’. Dat kan al met een bioloog aan boord gerechtvaardigd worden.

Josette Berg, Hilversum

Schaamte

Bij het bericht ‘Aanvallende ijsbeer gedood’ schaam ik mij dat ik een mens ben. En helaas niet alleen hierbij, dit gevoel bekruipt mij in toenemende mate.

Cisca Wubbolts, Hilversum

Geraint Thomas

Iwan Tol vindt Geraint Thomas niet de gedroomde winnaar van de Tour de France omdat hij charisma mist (Sport, 30 juli). Het is duidelijk dat Tol de afsluitende speech van Thomas niet heeft gezien, want die is er eentje om in te lijsten. Een ontspannen ­Thomas neemt een microfoon ter hand en losjes bedankt hij op humoristische en onderkoelde Britse wijze al zijn ploeggenoten. Hij bedankt zijn rivalen, hij eert het publiek. Hij inspireert de kinderen die thuis kijken om nooit op te geven en altijd je dromen na te streven. En net op tijd bedankt hij zijn vrouw die hem in zware tijden is blijven ondersteunen. Vervolgens sluit hij af met een paar simpele laatste woorden: ‘Thank you very much, Vive le Tour’ en dan, als er niks meer te zeggen is, met het iconische beeld van de Arc de Triomphe in de achtergrond en de zonovergoten Champs Élysées voor hem, besluit Thomas met een subliem gebaar met eeuwigheidswaarde: de mic drop.

Geraint Thomas is een aanwinst voor de sport en een inspiratie voor velen. Dat noemen we charisma.

Piet Post, Arnhem

Zoutelande

Zoutelande leeft op dankzij Bløf (Ten eerste, 28 juli). Vooral de Vlaamse ­gasten hebben kennelijk Zoutelande ontdekt.

En nu maar hopen dat het bij ontdekken blijft en de kust voor andersoortig ingrijpen gespaard blijft. Aan een kopie van de Belgische kuststrook lijkt me geen behoefte te bestaan. De treurigheid van de streek Cadzand-Nieuwvliet doet wat dat aangaat het ergste vrezen. Dat lijkt me de verkeerde soort oppepper.

Eef Warmels, Groningen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.