Column Sander Donkers

Robert Jensen bevindt zich in het gezelschap van panfluit- en doedelzakspelers

Robert Jensen wil een geluid laten horen dat we zelden te horen ­krijgen, zo vertelde hij onlangs in 47 interviews. Nou zijn er geluiden – roestige fietsremmen, zo’n klein vlakschuurmachientje – die beter ongehoord kunnen blijven, maar de talkshowpresentator is ervan overtuigd dat mensen hongerig op zijn geluid zitten te wachten. Hiermee bevindt hij zich in het gezelschap van vele panfluit- en doedelzakspelers.

Dinsdag schoof Peter R. de Vries bij hem aan, een man die zijn eigen, unieke geluid presenteert zoals een kraanwagen betonblokken plaatst voor het Centraal Station bij een verhoogd dreigingsniveau. Daar komt niks meer langs. Het bood Jensen de kans om het thema ‘de afwezigheid van mijn geluid’ verder uit te diepen. Totdat zijn gast hem erop wees dat hij een eigen show had. ‘En wat doe je vervolgens? Ga je mij uitnodigen.’

Opeens leek het een modern ­toneelstuk. In mijn hoofd klonk het schrille geluid van een radertje dat vastliep.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.