ColumnPeter Buwalda

Rob van Een huis vol, gaat alles goed?

Op LinkedIn ben ik een slome, ik heb nog nooit iemand gevraagd om te linken. Er is één uitzondering: Thaila Buddenbruck, die ik een paar jaar geleden een verzoek heb gestuurd. Misschien kent u haar, ze is een van de moeders uit Een huis vol, de realityshow ‘waarin we grote gezinnen volgen tijdens hun dagelijkse leven’.

Thaila wilde.

Cool. Nu was ik zakelijk gelinked aan een Limburgse moeder met naar schatting twaalf kinderen. Konden we elkaar inseinen als er ergens een betrekking vrijkwam, of onze cv’s doorspelen wanneer nodig.

Gisteren probeerden we ze te tellen, Thaila’s kinderen, het programma loopt namelijk weer, maar dat bleek geen doen, er schoten er steeds vier of vijf uit beeld, joelend, elkaar vermoordend. Vooral het middensegment is een brij, een handvol garnaalachtige ventjes. Eentje is sinds dinsdag kaalgeschoren door zijn broertjes, vanwege een weddenschap, met het scheermesje van Rob, hun vader. Dat scheelt iets. Jet denkt dat het Dareau is of Shevaign, volgens mij is het Jenaux.

Het thema is dit seizoen corona, Een huis vol in quarantaine. Mja, kon origineler, maar toch ben ik er blij mee. Tijdens de lockdown heb ik me hardop afgevraagd hoe het met de families zou gaan, nu ‘het corona is’, zoals ze het zelf zeggen. (Interessant, corona krijgt nu al dezelfde behandeling als Pasen of een wereldoorlog. ‘Als de corona voorbij is’, noteerden we, en ‘het is nu corona natuurlijk’. Wow.)

Maar: redden ze het? Lopen ze gevaar? Als een carnavalsoptocht al een haard is, dacht ik eind maart, toen het gedaan leek met Brabant en Limburg. Ik heb op Thaila’s LinkedIn gekeken, maar alles leek er gelukkig pluis, ze heeft een gortdroge LinkedIn, net als ik, maar nog relaxter, er staat alleen ‘huisvrouw, thuis’, geen aanstellerij. Ik heb ‘writer, thuis’, maar toch nog wat zwem- en strikdiploma’s erbij. Thaila durft het zonder.

Ze heeft Rob, d’r man, over wie ik in januari 2018 nog hoog opgaf. De Messi van het kuitschieten noemde ik hem toen, granieten humeur, peilloze klusbereidheid, maar pas daar toch mee op, het verlamt. Rob hapert, vinden wij. Weinig in beeld deze ronde, snel aangebrand, openlijke kritiek op z’n schoonmoeder. Hij probeerde een nieuwe tv te installeren, maatje voetbalveld, maar een nakomeling had het ding op Spaans gezet, een euvel dat Rob vroeger met wat goedmoedige grappen naar zijn hand zou hebben gezet, ‘kun je Sinterklaas verstaan’, zoiets, maar nee, hij ontplofte meteen, ‘zoek het uit’, riep Rob, ‘ik geef het op’ en hij liep weg.

Rob? Gaat het wel?

Meer zorgelijke momenten volgden. Volgens mij Yoriën, Jet denkt Miguel, in elk geval de oudste, wordt vader – so far, so good, vertel me iets nieuws. Toen Miguel/Yoriën de naam van het kindje, een meisje, bekend ging maken, ook een doodgewone Buddenbruckse situatie, reageerde Rob slecht, vonden we.

Het meisje gaat Djevaina heten. Een standaardnaam voor een Buddenbruck, maar Robs blik zocht de huiskamers van Nederland, hij keek alsof hij het in Keulen hoorde donderen.

‘Apart’, zei hij.

‘Valt wel mee’, suste Thaila. Jenaux, Xaviee, Chariënne en Devaughn keken zelfs dolblij. Ze scandeerden de naam, ‘Djevaina, Djevaina!’

‘En nauwelijks uit te spreken’, voegde Rob toe. Hij leek ontwaakt uit een droom, ofzo. Wie waren deze wijnstreken? Voelde niet goed, vonden wij. Moet ik Thaila waarschuwen, via LinkedIn?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden