Verslaggeverscolumn In Wormer

Rob is zo’n hands-on wethouder die zelf de naambordjes maakt voor de komende raadsvergadering

Als de VVD verstandig is, geeft ze Rob Berkhout een podium. Of hoe een liberale wethouder uit Wormer empathische politiek bedrijft.

De VVD beschikt over prima mensen. Rob is zo’n hands-on wethouder die zelf de naambordjes maakt voor de komende raadsvergadering – kleine moeite. Hij spreekt ’s avonds af in het verlaten gemeentehuis, haalt koffie en zet na afloop eigenhandig het alarm weer aan. Het is zijn bedoeling ‘het gat’ te verkleinen tussen de mensen en de politiek. Dat is hard werken maar geen zware taak: Rob heeft er lol in.

Zijn partij (‘de club waar ik van hou’) probeert op een andere manier het gat te dichten tussen de mensen en de politiek – zelf noemen ze dat weleens stand-up politics. Vandaag mag het nagelnieuwe Tweede Kamerlid Thierry Aartsen zijn beste pak aantrekken en meedoen in de politieke soos van Prinsjesdag; hij is ‘een volksjongen’, schreef BN De Stem in een mooi profiel, ‘die in de kroeg dezelfde is als in de raad’. Zijn kroeg is trouwens feestcafé ’t Stammeneke in de Vismarktstraat, voor wie het Kamerlid aan het werk wil zien.

Thierry Aartsen in een net pak Beeld ANP

Thierry beleeft plezier aan een xenofobe carnavalskraker, laat hij op Twitter weten, en schrijft daar ook dat hij ‘m’n hond’ op een ‘lekker wijf’ wil gooien – wat het ook betekent. Zijn baas, Klaas Dijkhoff, heeft daar geen moeite mee. Die gebruikte laatst zelf de term ‘deugbrigade’ in een Kamerdebat, iets wat de mensen ook graag horen.

Rob Berkhout, wethouder in Wormerland, was op vakantie. Hij zat op een terras in Valencia, las wat er te lezen viel over Thierry Aartsen en componeerde zonder aarzelen zijn tweet: ‘Ik kan mij niet voorstellen dat wij gezamenlijk zo’n eikel erbij willen hebben’.

Maar dat willen ze dus wel.

Het woord ‘eikel’ had Rob nooit eerder gebruikt – zijn vrouw Gré schrok ervan en zei: dat past echt niet bij jou. Maar het was er ineens, dat woord, en in dit geval was het nodig, ‘anders komt het niet binnen’.

Robs tweet Beeld Toine Heijmans

De functie Tweede Kamerlid, zegt Rob nu, ‘is de belangrijkste functie van dit land. Dát is wat me dwars zit. Het past mij niet om mensen weg te zetten, je mag ook allemaal fouten maken, echt. Maar dit ging te ver.’

Wat Rob raakte was de reactie van Thierry die, geconfronteerd met zijn eigen lompe tweets, zei: ‘ik ben wie ik ben’. ‘Dat maakte zijn excuses onoprecht.’ En dat raakt zijn club: ‘de VVD is een ontzettend fijne partij, maar ik word het wel zat dat we steeds negatief in het nieuws komen.’

Rob kent Thierry niet. Hij gaat nooit naar de VVD-congressen waar iedereen elkaar kent, hij blijft liever in zijn gebied onder de mensen en heeft geen politieke ambitie die verder reikt. ‘Het kan inderdaad tactiek zijn’, zegt Rob, om Thierry toch toe te laten in de Tweede Kamer – de VVD is naar rechts opgeschoven en ‘ik ben zelf geen rechtspopulist’. Maar hoe en waarom ze dat doen in de hogere regionen van de partij moeten ze zelf weten: ‘mijn droom is dit, hier, in mijn lokale omgeving’.

Wat daarbuiten gebeurt, zegt Rob uiteindelijk, ‘is meer iets voor de inner circle van de VVD’.

Rob is een zij-instromer: gevraagd voor het wethouderschap, daarna jaren en jaren gemeenteraadslid, en nu opnieuw wethouder. Daarvoor was hij plaatsvervangend directeur bij de Belastingdienst, en daarvoor internationaal belastingrechercheur. Uit die tijd kent hij Fred Teeven, Henk Kamp en Barbara Visser, partijgenoten met wie hij zich verwant voelt: doorpakkers. Die bezoeken wel de VVD-congressen.

Rob in zijn raadszaal Beeld Toine Heijmans

Direct na het verzenden van zijn tweet is Rob gebeld door de partijvoorzitter die graag rust in de tent wil en hoopt dat hij dit verder niet op de sociale media uitvecht (‘ik zei: wees niet bang’). Ook kwam er een mail van een fractievoorzitter uit Zuid-Holland die vindt dat dit beter ‘intern’ kan worden opgelost. En verder steunbetuigingen. Ook Bert Homan, het raadslid in Assen dat een gooi deed naar het VVD-voorzitterschap, vindt dat Thierry zich terug moet trekken. Binnenkort spreken ze af.

Rob zegt: ‘Ik zoek empathie in de politiek.’

Maar gaat het daar nog om? Thierry is niet de eerste Thierry in de Tweede Kamer; sommigen zitten er al jarenlang, almaar bezig het gat met ‘de mensen’ te dichten. Thierry begon zijn carrière in een cafetaria aan de Nieuwe Haagdijk, de eigenaar daarvan hoopt dat hij ‘het net zover schopt als Klaas Dijkhoff’, schrijft de krant. Dat is geen onhaalbaar doel.

Rob: ‘Ik snap wel dat ze dit soort types zoeken. Maar voorkom dat je jezelf uitschakelt als politicus. Ik wil als mens politiek bedrijven, niet bezig zijn met allerlei strategieën. Je kunt je autoriteit bewijzen door kwetsbaar te blijven.’

Als de VVD verstandig is, zet ze Rob op een podium tijdens het komende partijcongres, en vertelt hij over zijn werk als politicus tussen de mensen.

Maar dat is, zegt Rob, aan de partij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden