RedactioneelMagazine

Redactioneel

Aimée Kiene.Beeld Eva Roefs

Een paar jaar geleden was ik op de begrafenis van de moeder van een goede vriendin. Haar moeder was ongeneeslijk ziek geworden op haar 71ste en was gestorven door euthanasie. Mijn vriendin sprak prachtig. Ze zei: 'Mijn moeder heeft iets gedaan waarvoor ik haar altijd dankbaar kan zijn: ze heeft haar dood licht voor me gemaakt. Ze was gelukkig, zeker van haar zaak, ze regisseerde het tot in de puntjes en laat mij achter zonder twijfel.' Aan die woorden moest ik denken bij het lezen van het indringende verhaal van Evelien van Veen over de familie Beemsterboer (p. 18). Jacques Beemsterboer (80) had ook de vurige wens zijn eigen einde te regisseren; het liep anders. Alzheimer haalde zijn plannen in.

Op het moment dat hij samen met zijn familie vond dat het tijd werd voor euthanasie, was hij niet meer zo standvastig tegen de artsen die zijn verzoek moesten inwilligen. De schuld van zijn ziekte, zegt de familie, en dat begrijp je als lezer. Maar je begrijpt óók de aarzeling van de twee artsen, die het verzoek weigerden. Een huiveringwekkend dilemma. Dit citaat uit het artikel, van een arts, bleef hangen: 'Je kunt beslissen tijdig uit het leven te stappen, nog voor het ondraaglijk lijden inzet. Dat vergt veel moed van de patiënt, en een window of opportunity om het juiste moment te benutten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden