Red het Nederlands!

In Cambridge worden twee talen als dode taal behandeld. Het Perzisch en het Nederlands.

Kader Abdolah

Een tijdje zit ik in Engeland als writer in residence.

Het is een belevenis op zich en naarmate de tijd vordert, voelen de studenten zich meer en meer thuis bij mijn boeken. Ze beginnen de smaak van de Nederlandse taal en literatuur te pakken te krijgen en willen zo meer gaan lezen.

Maar er is een probleem.

De Nederlandse taal biedt hen geen toekomst, geen hoop op het vinden van een baan. Als student krijg je het een beetje benauwd als je bedenkt dat je belangrijke studiejaren in de Nederlandse taal wil stoppen. Waarom?

Waarom doe ik dit? Waarom zou ik mijn leven aan Nederland verbinden? Waarom zou ik iets doen waarvoor ik later niets terugkrijg?

Het is geen simpele vraag, maar een essentiële die niet alleen de Britse studenten, maar ook andere studenten in andere landen zichzelf stellen. Het is een vraag die eigenlijk als het zwaard van Damocles boven de Nederlandse faculteiten in het buitenland hangt.et zijn niet alleen de studenten en de professoren die moeite hebben met de Nederlandse taal en literatuur, maar ook universiteiten als UCL, Cambridge, Sheffield, Nottingham en Dublin stellen dezelfde vraag: Waarom doen we dit? Waarom moeten we leerkrachten, een kantine, een campus, licht, lucht, water, tafels, computers en conciërges aan het Nederlands geven?

De Nederlands studerende academici, professoren, mensen die zich in buitenland aan de Nederlandse taal gewijd hebben, zijn dagelijks bezig met dezelfde problematiek.

We hebben alles op alles gezet om de colleges te behouden.

Maar het kan echt niet veel langer.

Laatst hebben ze geprobeerd om de Nederlandse taal aantrekkelijk en sexy te maken, maar dat heeft ook niets opgeleverd en de Nederlandse taal en literatuur zijn als een zelfstandige studie bijna verdwenen. Men probeert nu het Nederlands als een bijvak bij de Duitse, Franse of Russische studies nog een tijdje te laten bestaan, maar ook dat gaat moeizaam.

Kortom, de koe van de Nederlandse taal verlaat de buitenlandse universiteiten, maar de professoren proberen met z’n allen aan de staart van de koe vast te blijven houden.

Op de universiteit Cambridge heb ik iets moois, maar pijnlijks meegemaakt.

Er zijn twee talen die daar als dode talen worden behandeld.

Namelijk de Perzische taal en de Nederlandse taal.

De Perzische taal is niet meer te redden met het huidige regime in Iran. Het Nederlands is een twijfelgeval.

Toen ik de universiteit binnenging, werd ik als door een wonder getroffen. Er lagen overal grote majestueuze Perzische tapijten. De echte tapijten waarmee je over de aardbol kon vliegen. Ik had zelfs in het vaderland nooit zulke prachtige tapijten gezien, het waren de tapijten waarin met groene zijdedraadjes, gouden wolkendraadjes, en donkerrode draadjes, taferelen van de Perzische literatuur waren geknoopt. Verbaasd vroeg ik aan de directeur van de universiteit: ‘Hoe komen jullie aan deze koninklijke tapijten?’

Hij glimlachte: ‘De rijke Perzen doen alles om de Perzische faculteit hier overeind te houden. Ze sturen ons de mooiste Perzische tapijten en Perzische saffraan, en de lekkerste pistache en kaviaar van het land.’

Een goede tip voor de Nederlandse taal: de rijke Nederlanders moeten echt iets doen om hun taal te redden, maar met wat? Met kaas, haring, klompen, koeien, fietsen, weet ik veel? Het is goed als Nederland hoop geeft en uitzicht biedt aan de buitenlandse studenten die Nederlands studeren. Deze studenten moeten in contact gebracht worden met de Nederlandse bedrijven die buitenlandse betrekkingen hebben. Geef ze hoop!

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden