PVV: 'Niet ingrijpen op Curaçao, dat is pas kolonialisme'

Curaçao blijkt het Sicilië van het Caribisch gebied waar het regime een waar schrikbewind voert. Dat stelt Eric Lucassen, Tweede Kamerlid van de Partij voor de Vrijheid.

Eric Lucassen
Minister-president Mark Rutte ontvangt in het Torentje de premier van Curaçao, Gerrit Schotte.© ANP Beeld
Minister-president Mark Rutte ontvangt in het Torentje de premier van Curaçao, Gerrit Schotte.© ANP

Jaren geleden vroeg de PVV zich al af of er sprake is van maffia binnen het Koninkrijk. Die vraag lijkt nu duidelijk beantwoord. Een minister-president die de screening van zichzelf en zijn ministers saboteert. Een minister die kritiek van de pers bestraft door te dreigen met het plaatsen van drugs in het radiostation. Aanwijzingen van grote criminele geldstromen en ongebruikelijke transacties, relaties van politici met de Italiaanse maffia en terreurgroepen in het Midden-Oosten.
Curaçao blijkt het Sicilië van het Caribisch gebied waar het regime een waar schrikbewind voert.

Legertjes ambtenaren en bergen belastinggeld
De roep om ingrijpen door de Koninkrijksregering is nog nooit zo groot geweest. Het Statuut voor het Koninkrijk, waarin sinds 1954 de verhoudingen binnen het Koninkrijk zijn vastgelegd, biedt die mogelijkheid. Via een aantal artikelen die worden aangeduid als de waarborgfunctie. Daarin wordt onderlinge bijstand, maar ook de zorg voor rechtszekerheid en deugdelijk bestuur binnen het Koninkrijk geregeld.

In de visie op de waarborgfunctie die minister Donner eerder dit jaar op verzoek van de Tweede Kamer heeft opgesteld, wordt optreden in het kader van de waarborgfunctie steeds als laatste redmiddel gezien. Dit is natuurlijk onzin. Nederland gebruikt de waarborgfunctie al jaren om op te treden op de eilanden. Alleen gebeurde dit in de vorm van het sturen van legertjes ambtenaren en bergen belastinggeld.

Straatruzie
Ondanks verzoeken van de Tweede Kamer en vooral van de PVV is er niet eerder ingegrepen op de eilanden. Ingrijpen wordt gelijkgesteld met kolonialisme. Ingrijpen is een stap terug in de tijd, terug naar de dagen van de zweep en de alleenheerschappij van de Nederlandse elite. En natuurlijk wordt dit beeld niet alleen in Nederland maar ook op de eilanden zelf graag gecultiveerd. Toch lijkt het tij zich nu te keren. En dat dankzij het onhandige optreden van minister-president Schotte van Curaçao, tijdens zijn deelname aan de Rijksministerraad enkele maanden geleden.

Vanwege een oplopende straatruzie deed hij een beroep op Nederlandse assistentie om de directeur van de centrale bank van Curaçao wegens corruptie te kunnen ontslaan. Dit verzoek werd door Donner en de Rijksministerraad handig vertaald als een verzoek om bijstand en zette de deur open naar een breed onderzoek naar corruptie en machtsmisbruik, dat uiteindelijk werd uitgevoerd door de commissie Rosenmöller. Eenmaal buiten en bekomen van de schrik restte Schotte niets anders dan snel excuus aan te bieden aan zijn anti-Nederlandse coalitiegenoten. En direct alle medewerking aan een dergelijk onderzoek te weigeren. Toch kan in zekere zin gesteld worden dat de stap om in te grijpen op dat moment is genomen. Nu is het nodig om door te pakken.

Cultuur van angst
Het rapport van de commissie Rosenmöller liegt er niet om. Aanwijzingen voor corruptie, machtsmisbruik en vriendjespolitiek. Een cultuur van angst, een cultuur waarin men gedwongen wordt te zwijgen. De commissie bevestigt de PVV-nota van jaren eerder. Onder het motto 'Doe het zelf!' adviseert de commissie om Curaçao zelf schoon schip te laten maken. Een onmogelijke taak.

Het rapport Rosenmöller waarschuwt immers voor de invloed van politici op het O.M. en de opsporingsdiensten. Het grotendeels door Nederland opgetuigde rechtssysteem op Curaçao blijkt niet in staat te zijn een grondig onderzoek te verrichten naar de beschuldigingen van corruptie en machtsmisbruik. Treffend voorbeeld was het ontslag van het hoofd van de Veiligheidsdienst die was belast met de screening van leden van de regering. Hij werd door diezelfde regering zonder pardon ontslagen en zelfs de toegang tot zijn werkplek ontzegd.

Weinig perspectief
De visie van de regering op de toekomst van het Koninkrijk biedt voor Nederland maar weinig perspectief. Binnen de beperkingen van het Statuut is Nederland als enige niet vrij om de eigen toekomst te bepalen. Alleen de eilanden zelf kunnen ervoor kiezen om uit het Koninkrijk te stappen. Dat zullen ze niet doen zolang de huidige verhoudingen de eilanden miljarden opleveren.

Het is geen toeval dat Aruba haar voornemen tot volledige zelfstandigheid al in 1996 liet varen. Ook is het geen toeval dat Sint Maarten en Curaçao, de andere twee zogenaamd autonome landen, weigeren een visie uit te spreken over hun toekomst. Op de eilanden wordt de haat tegen Nederland aangewakkerd, spreekt men grote, holle woorden over autonomie en onafhankelijkheid. Er worden veel stemmen gewonnen door Nederland te beschuldigen van koloniale bemoeizucht. Maar de eilanden zullen zelf nooit het gouden infuus doorknippen. De miljarden blijven naar de eilanden stromen. De vrees voor de beschuldiging van kolonialisme wint het van de democratische plicht om verantwoording af te leggen over besteed belastinggeld.

Deze week zullen in Den Haag de politieke partijen tijdens de begrotingsbehandeling Koninkrijksrelaties over elkaar heen buitelen om hun verontwaardiging uit te spreken over de toestand op Curaçao. Enkele jaren geleden werd de PVV nog van overleg uitgesloten, uit de commissie gezet, wegens het benoemen van deze problemen.

Goedkope, tijdelijke verontwaardiging
Terwijl de corrupte elites beurtelings de scepter zwaaien over de eilanden, kiezen de linkse partijen maar ook CDA en VVD voor goedkope, tijdelijke verontwaardiging. De Nederlandse verantwoordelijkheid begint en eindigt bij het blindelings overmaken van Nederlandse miljarden.

Politici die beweren dat Nederland gevangen zit in het Statuut, vergeten dat de Nederlandse politiek zelf bepaalt hoe er invulling wordt gegeven aan het Statuut. Voor de PVV is dat al jaren duidelijk: een grondig onderzoek naar corruptie en machtsmisbruik, een eind aan de miljardenstroom en de eilanden zelfstandig buiten het Koninkrijk. Dit levert ons al jaren de hoon op van degenen die in de wandelgangen beweren dat corruptie en vriendjespolitiek nu eenmaal 'in die cultuur zit ingebakken' en dat 'die mensen het zonder Nederland toch nooit redden'. En dat is nu juist het ware gezicht van kolonialisme.

Eric Lucassen is Tweede Kamerlid van de Partij voor de Vrijheid en woordvoerder Koninkrijksrelaties.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden