Column

Precies dezelfde film, maar over het andere visje

Wat herinner ik me Finding Nemo goed. Ik was jong, nou ja, 28, en ik zat in de bioscoop met een vriendin die ook van kwalitatief hoogstaande tekenfilms hield. Bij de aftiteling moest ik onbedaarlijk huilen. 'Misschien is het ook wel een beetje projectie', zei de vriendin, of misschien dacht ze dat alleen, maar het was in ieder geval wel projectie.

null Beeld ap
Beeld ap

Vervolgens hebben ze er dertien jaar over gedaan om een tweede deel te maken. Maar nu komt het eraan. Ik zat met mijn kinderen in de bioscoop op tweede pinksterdag, zag de trailer en voelde de tranen alweer prikken. Die pianomuziek, en dan die violen - ja, dan heb je me al.

Het tweede deel gaat over Nemo's vriendin Dory, die, dat wisten we uit het eerste deel, heel vergeetachtig is. Volgens mij is Dory de enige hoofdpersoon in een film die aan vergaande dementie een komische draai weet te geven, en ze komt er nog mee weg ook. Misschien omdat ze een geanimeerde blauwe vis is met de stem van Ellen Degeneres.

In de trailer zagen we hoe Dory de weg kwijtraakt. En dan moet Nemo naar haar op zoek. De film heet Finding Dory. Cue pianomuziek. Cue tranen.

'Maar dit is toch hetzelfde als Finding Nemo?', zei de man naast ons. Hij sprak Nemo uit op zijn Nederlands, 'Nee-mo'.

Hij had het goed gezien. Ik stelde me voor hoe ze bij Pixar, het bedrijf waar ik het liefst zou werken van de hele wereld al heb ik geen enkel talent waar ze bij Pixar iets aan hebben, honderden brainstorms hadden belegd de afgelopen dertien jaar. Een paar keer per maand zou het team van Finding Nemo, plus een paar jonge, aanstormende genieën, bij elkaar zijn gaan zitten in een stijlvolle glazen ruimte om na te denken over het vervolg op Finding Nemo.

Want dat wilden ze natuurlijk al jaren maken. Als je een keer een film hebt gemaakt over een stel vissen waarmee je een miljard dollar hebt verdiend (mijn grove schatting), dan wil je dat heus nog een keer doen. Dat hadden ze met Toy Story en het vreselijke Cars ook gedaan.

Maar ze kwamen er niet uit. Het moest weer iets met vissen zijn, met de oceaan en aanzwellende violen, maar wat precies? Dat was nog moeilijk. Vissen zijn niet de meest dynamische beesten, en in the end is de grote oceaan ook maar gewoon een heleboel water.

En toen, op een dag, had een van de aanstormende genieën het. 'We maken gewoon nog een keer Finding Nemo! Maar dan over Dory!' Ik stel me voor dat iedereen toen begon te highfiven, en dat ze dingen tegen elkaar zeiden als 'De simpelste ideeën zijn vaak de beste'.

Precies dezelfde film, maar over het andere visje.

Ik kan niet wachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden