ColumnHarriët Duurvoort

Politie aan de deur wegens een leerplichtconflict. Heeft dan niemand een geweten?

Hoe staat de wereld ervoor in het jaar 2100? Hoe is het dan inmiddels met het ­klimaat, met de vergrijzing als mijn kind is vergrijsd, met de bevolkingsexplosie? Ik ben er dan al lang niet meer, maar mijn kind waarschijnlijk wel. Hij is 8, heeft de diagnose zwakbegaafd en zal altijd afhankelijk zijn van een compassievolle samenleving die in staat is voor hem te zorgen. Daarom maak ik mij ook extra zorgen over later.

Mijn hoop is altijd dat er in zijn generatie genieën opstaan, geboren met creatieve en innovatieve topbreinen om de enorme uitdagingen waarmee wij onze kinderen en kleinkinderen hebben opgezadeld te helpen oplossen.

Die zijn er gelukkig ook. Jason bijvoorbeeld, of zijn vriendinnetje Wen Long. Allebei 8, net als mijn zoontje. Geboren met een IQ dat wordt geschat op 145-plus. Kleine Einsteins, uitzonderlijk begaafd, die we liefdevol moeten koesteren, als samenleving, als mensheid. Het enige onbegrijpelijke is dat wij, Nederland, er nu al alles aan hebben gedaan om hun jeugd te kapot te maken.

Wat een geluk dat Albert Einstein niet in een 21ste-eeuws Nederlands schoolsysteem is grootgebracht. Want dan was hij hoogstwaarschijnlijk een depressieve drop-out geworden en liepen we minstens zestig jaar achter met onze ontwikkeling. Een geknakte jeugd, niet bij gebrek aan een warm, liefhebbend ouderlijk nest, maar door toedoen van een paranoïde overheid die ouders van kinderen die op school afwijken van de norm tot op het bot wantrouwt.

Grote kans dat Einsteins ouders door de Kinderbescherming uit de ouderlijke macht waren ontzet omdat er geen school kon worden gevonden die hem passend onderwijs kon geven. Waarna een kafkaësk systeem van blaming the victim in werking zou zijn getreden: niet de school, de ouders krijgen de schuld.

Niet naar school gaan, al is het aan school te wijten, heet ‘pedagogische verwaarlozing’, van ouders. Bij een seintje van de leerplichtambtenaar, dat een kind al even niet in de schoolbanken zit, gaan de alarmbellen plichtsgetrouw af. Dan gaat VeiligThuis maar meteen ervan uit dat iets verschrikkelijks, Ruinerwold-achtigs, gaande is. Better safe than sorry, nietwaar. Of gewoon: omdat school moet.

Einsteins ontstelde ouders waren aan de bedelstaf geraakt door ellenlange zenuwslopende juridische procedures tegen de overheid.

Jasons en Wen Long delen niet alleen hun bizar hoge IQ, maar ook de hel van het ontbrekende passend onderwijs en de stelselmatige intimidatie van hun ouders, ondanks hun grote inspanningen dan maar zelf passend onderwijs te organiseren. Scholen die geen passend onderwijs bieden, maar waar niemand begrijpt dat een kind het niet meer trekt. Nieuwe scholen vinden aan de andere kant van het land, zes uur reizen per dag.

Jasons moeder Joyce verloor haar baan omdat ze, noodgedwongen, vijftien uur thuisonderwijs ging geven. De plusklassen, de honderden kilometers reizen naar school, alles heeft ze zelf gefinancierd. Ondanks die inspanningen kreeg ze onlangs een zevende (!) VeiligThuis-melding. Ze is net verhuisd, op de vlucht voor de leerplichtambtenaar en de gemeente. Ze heeft een kei van een advocaat, die ze niet meer kan betalen. Zonder haar was Jason waarschijnlijk uit huis geplaatst.

Joyce vertelt hoe traumatiserend het is. Als op een avond de politie en de crisisdienst voor de deur staan. Die een doodsbang 5-jarig jochie vertellen dat ze misschien een andere moeder voor hem gaan zoeken. Precies als bij Wen Long, die nota bene toen ze tweeëneenhalf was uit China werd geadopteerd. Tegen zo’n meisje zeggen dat ze op zoek gaan naar andere ouders, vanwege een leerplichtconflict? Verbijsterend. Heeft dan niemand een geweten? Dit is geestelijke kindermishandeling, moedwillige traumatisering door een van elk ethisch en menselijk besef gespeende schoolinquisitie.

Het zijn niet alleen hoogbegaafde kinderen van wie de ouders worden opgejaagd als criminelen, omdat er geen passend onderwijs is op school – of hun kinderen niet willen dwingen tot een beschadigende schoolgang. Er zitten 14 duizend kinderen thuis: kinderen met een beperking, ziek, hooggevoelig, kapotgepest, met autisme, die zwakbegaafd zijn, enzovoorts. Het bij samenwerkingsverbanden opgepotte geld voor passend onderwijs moet worden gebruikt om deze kinderen maatwerk te bieden, op school, in alternatief leerverband of thuis. En het intimideren van ouders door VeiligThuis-procedures zou als ambtsmisdrijf moeten worden vervolgd.

Harriët Duurvoort is publicist

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden