Column Willem Vissers

Poetin laat zich onderdompelen in de reclamespot van een maand

Weet u nog van die ene ontmoeting waarover voormalig minister Halbe Zijlstra zo lustig fantaseerde, over zijn verblijf in één ruimte met Vladimir Poetin? Voor zo’n anekdote heb ik geen verzinsels nodig. Gesneden koek. Goed, we zijn niet gezellig samen in een datsja maar gewoon in een stadion, een immens stadion in Moskou met bijna 80 duizend mensen. Het oog van de wereld kijkt toe hoe Rusland en Saoedi-Arabië het WK aftrappen.

Daar zit hij, in een loge, aan dezelfde kant, maar een stuk lager dan ik: Vladimir Poetin, de bijna tsaristisch regerende president van Rusland. Hij, meer judoka dan voetballer, laat zich onderdompelen in de reclamespot van een maand voor zijn immense land. Hij wil Rusland in al zijn grootsheid en moderniteit tonen aan de wereld.

Maar ik wil hem eerst nog wat vragen, voor de aftrap. Dat lukt niet. Hij is te ver weg. Dit is geen datsja. Ik zit op een stoel met mijn laptop op schoot, want krantenverslaggevers zijn de paria’s van het WK. Als ze al een kaart krijgen voor de perstribune, zijn ze nog lang niet verzekerd van een schrijftafel. Ik roep nog: Vladimir, Vladimir. Meneer Poetin. Niets helpt.

Gelukkig zingt Robbie Williams over engelen, in zijn wereldhit Angels. Robbie zingt het prachtige zinnetje ‘and my pain walks down a one way street.’ Is dat geen teken voor Poetin? Ik had Poetin willen vragen wanneer hij eindelijk eens fatsoenlijk antwoord geeft op vragen over het neerhalen van de MH17, bijna vier jaar geleden, het vliegtuig met al die Nederlandse en andere slachtoffers. Bijna 300 doden. Het verdriet van de nabestaanden doolt al jaren over een eenrichtingsweg zonder einde. Dat leed zou misschien, heel misschien, een fractie minder zijn als Poetin duidelijkheid verschafte.

Zoveel onderzoek is gedaan naar de crash, maar nog nooit is hij open geweest. Hij wast alleen zijn handen in onschuld. Hij zit daar lekker naar een openingsceremonie van een voetbaltoernooi te kijken. Hij neemt het woord, hij laat zich toejuichen, hij spreekt zeker vijf minuten over de verbindende kracht van voetbal. Terwijl Robbie Williams hem nota bene alle hints heeft gegeven, alsof hij zijn repertoire heeft aangepast aan de situatie. Hij zingt, in zijn hit Feel: ‘Come and hold my hand, I wanna contact the living.’

Ik heb nog meer vragen. Vorige week voor vertrek naar Rusland keek ik naar Icarus, de wonderlijke documentaire over het gestructureerde dopegebruik in de aanloop naar het vorige grote evenement in Rusland: de Olympische Spelen van Sotsji. Poetin weet van niets, zie je hem in de film zeggen, als het over staatsbemoeienis met doping gaat. Dus ook niet over mogelijke doping bij voetballers, van wie een aantal nota bene de openingswedstrijd van het WK speelt.

Poetin kijkt alleen, hij klapt en spreekt. Rusland is geweldig. Voetbal is geweldig. Robbie Williams steekt een middelvinger op naar de wereld en is de avond begonnen met nog een wereldhit. ‘Let me entertain you’. Dat is het dus: geef het volk brood en spelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.