Column Ibtihal Jadib

Plotseling begreep ik volledig waarom Fred Teeven buschauffeur is geworden

Beeld Valentina Vos

Een tijdje geleden is er bij ons ingebroken. Terwijl wij boven lagen te slapen kwamen er twee mannen ons huis binnen voor hun boodschappenronde. Dat kwam niet zo goed uit, want ze namen juist de zaken mee waar wij erg op gesteld waren, zoals de computer en de auto. Het aanvaarden van de nieuwe werkelijkheid duurde even: we keken wel zes keer naar het lege parkeervak, maar nee, onze auto stond er echt niet. Hoopvol bleef ik een paar dagen lang om me heen kijken in de straat, misschien zouden de dieven spijt krijgen en met een lief excuusbriefje onze auto weer voor de deur parkeren. Dat alleszins voorstelbare scenario bleef gek genoeg uit, dus toen troostten we elkaar met uitspraken als: ‘Ach, spullen zijn maar spullen.’

Ondertussen zaten we met een vervoersprobleem dat een stel lieve vrienden gelukkig wist op te lossen: zij hadden nog een oude klusbus die we mochten lenen. Dankbaar maar toch ook vertwijfeld keek ik naar het ding. Ik had nog nooit in een bus gereden. En dit exemplaar was niet heel fris meer. Ik miste onze nieuwe, degelijke gezinsbak. Dit was echter niet het moment om kieskeurig zijn, dus ik trok mezelf op aan de handgreep, klauterde omhoog het gevaarte in, nam plaats en reed weg. Wat een fantastische rijervaring! Niemand hoeft mij meer uit te leggen waarom Fred Teeven buschauffeur is geworden. Ik overweeg het nu ook. Je zit hoog op de weg waardoor het leven subiet overzichtelijk wordt, het geronk van de grote motor is in zijn algemeenheid al prettig maar herinnert mij in het bijzonder aan de reis naar Marokko vroeger in onze rode Toyotabus en tot slot is het nemen van de bochten in zo’n grote wagen niets minder dan een voorrecht. Als ik moet indraaien, kijk ik zo ernstig mogelijk om de handeling het cachet geven die hij verdient.

De mogelijkheden met de bus zijn eindeloos. We zouden ermee naar Zuid-Frankrijk kunnen rijden, hup de tent achterin, broodjes mee en gaan. Bij kinderpartijtjes past al het grut makkelijk op de twee achterbanken. En als er iemand met een lekke band zou staan; geen probleem, de getroffene kan met fiets en al worden ingeladen. Er is slechts één nadeel van de bus en dat is dat mijn ouders ’m niet mogen zien, want dan zal er direct een verzoek worden ingediend om een televisie en/of stereotoren en/of wasmachine naar Marokko te brengen en een jaarvoorraad aan arganolie mee terug te nemen. Dat geheen-en-weer met spullen gaat nooit meer uit hun systeem.

Ik bleek niet alleen te staan in mijn liefde voor de leenbus, ook mijn man was verkocht. Met als gevolg dat we nu zelf zo’n bus hebben aangeschaft. Een oude romantische brombeer met een cassettedeck én cd-wisselaar, wat wil een mens nog meer? Vrolijk meezingend rijd ik rond in onze ‘nieuwe’ bus, wat soms een opgetrokken wenkbrauw oplevert als ik het gevaarte voor de rechtbank parkeer om er in mijn hakken en mantelpakje uit te klimmen, op weg naar m’n zitting. De eerstvolgende zitting na de inbraak bleek overigens te gaan om een man die een auto had gestolen. Ik keek wel zes keer in het dossier, maar nee, onze auto was het echt niet.

ibtihal.jadib@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden