Column Peter Winnen

Ploegleidersplas onder het vergrootglas

Meestal is het rennersurine die het begin is van een boel ellende. Nu is het de urine van een ploegleider die onder het vergrootglas ligt. Addy Engels van Jumbo Visma biechtte het na de finish in Como maar meteen op: het was de zeer hoog opgelopen druk in de blaas van de ploegleiding welke een pitstop urgent maakte op twintig kilometer voor het einde. Wie kon bevroeden dat de voorderailleur van Primoz Roglic uitgerekend op dat moment dienst weigerde, en er een andere fiets moest komen.

De andere fiets kwam van ploegmaat Antwan Tolhoek die, god is ook goed, niet al te ver uit de buurt was. Op de vreemde fiets – qua maatvoering week die niet eens veel af van zijn eigen exemplaar – ging het al beetje mis tijdens de slotbeklimming toen aaseter Nibali en de roze Carapaz het tijdens de achtervolging opgebouwde melkzuur van Roglic aan een nog helsere druktest onderwierpen. Op de vreemde fiets ging het helemaal mis in de afdaling: Primoz schoof tegen de vangrail waarbij ik graag wil aantekenen dat beide partijen bepaald liefdevol met elkaar omgingen. De omarming had fataal kunnen aflopen.

In de vertraagde replay was het duidelijk te zien: vangrail werd schuimrubber, Roglic een minnaar.

Enfin, in Como viel de schade mee – nog geen minuut – met dien verstande dat de schade ook zwaar tegenviel. Carapaz liet weinig heel van ‘de veilige marge’ die berekend was. Een veilige marge bestond feitelijk niet meer.

Pas in Verona weten we of het plasje van de ploegleiding bepalend was voor de rangorde. Wie van de twee ploegleiders zo dringend moest, Addy Engels of Jan Boven, is op het moment van schrijven onbekend. Is één van de twee toevallig een ‘druppelaar’?

In kritische commentaren is gewezen op historische oplossingen voor de urgentie: in een bidon plassen, uit het raam plassen, in de broek plassen. Inlegkruisjes? In mijn tijd waren er inderdaad ploegleiders die standaard in een bidon plasten. Eén ervan, om privacy redenen kan ik zijn naam niet noemen, was zo corpulent dat het uit- en weer instijgen van de auto ongeveer acht keer zoveel tijd kostte dan het daadwerkelijke plassen. Op lange dagen plaste die achter het stuur zo een sixpack vol, al was het niet zonder morsen.

Al is het wildplassen, ik houd toch meer van beschaafd bermbezoek. Jan Boven en Addy Engels hebben en houden mijn sympathie. Vermoedelijk was de voorderailleur van Roglic aan een nog dringender plaspauze toe.

Aan plas kan het niet liggen. Aan de afwezigheid van een plan ook niet. Dat is het mooie van plannen, ze deugen nooit. En dat is waarom ik er elke dag haast mee maak voor de finale van een Giro-etappe te liggen. Plannen achterhalen zichzelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden