Opinie

Plak geen stempel op onbegrip voor afwijking van norm

Beeld Colourbox

De ervaringen die Keyvan Shahbazi optekende (O&D, 17 oktober), waren herkenbaar. Ik dacht ook een gewone Nederlander te zijn, maar ook ik heb ervaringen waardoor 'gewone' misschien niet helemaal waar is.

'Ah, ik zie het al: twee verpleegsters!', aldus onze nieuwe buurman aan wie wij ons voorstelden toen mijn vrouw en ik in Gouda gingen samenwonen.

Nee hoor, we werken allebei in de ict, hoezo?

'Zeker moeder en dochter?' was de opmerking van onze nieuwe buurvrouw toen we een aantal jaren later naar een rijtjeshuis verhuisden.

'Wie is bij jullie nou meer de man, zeg maar?' En vragen van gelijke strekking.

Een brief van de garage na aankoop van onze nieuwe auto: Geachte heer. Zonder man geen auto?

Op een wandeltocht in Limburg door een B&B-eigenaar bij wie we een kamer met tweepersoonsbed hadden gereserveerd: o, ik had eigenlijk een echtpaar verwacht!

Sinds we getrouwd zijn, zijn de reacties vaak meelevend: ach, ja dat kan natuurlijk ook tegenwoordig! Alsof we een schattig soort exoten zijn.

Op het loonstrookje van mijn vorige werkgever heb ik wel jarenlang de achternaam van mijn vrouw gehad, blijkbaar is de combinatie 'vrouw en getrouwd' automatisch 'met een man' en 'neemt achternaam van man aan'.

Toen we kinderen kregen, werd het nog gekker: niet alleen moest mijn vrouw onze kinderen aangeven zonder dat ze zelf op de geboorteakte vermeld kon worden ('vader onbekend'), ook moeten we regelmatig uitleggen 'hoe we dat gedaan hebben'.

En natuurlijk ook de vraag of dat wel zomaar kan: kinderen zonder vader?

Onze dochter moest een formulier invullen voor de schoolarts, maar waar laat je gegevens over de vader als er ook nog een tweede moeder is?

Kortom, een gewone Nederlander ben ik niet, ook ik moet mezelf constant verklaren en stuit op onbegrip of onbeholpenheid.

Maar het verschil tussen mij en Keyvan Shahbazi is dat ik daar niet meteen een maatschappelijk probleem van maak.

Het is namelijk veel simpeler dan hij denkt: iedereen die afwijkt van de norm (en dat doen we bijna allemaal wel op een bepaalde manier), krijgt vroeg of laat met vragen en onbegrip te maken. That's life! Het is in mijn ogen verkeerd en zelfs gevaarlijk om op dat gedrag een stempel te plakken, dat wakkert juist het onbegrip aan, omdat het afstand creëert.

Suzan Orlebeke


Ik wil niet bij de gewone, normale Nederlanders horen

Die Nederlanders die Rutte wil aanspreken met zijn regeerakkoord, daar wil Marloes van raamsdonk niet bij horen. Lees hier het opiniestuk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.