Column Sheila Sitalsing

Pissebeddenlijkjes onder de kapstok

In het halletje op de begane grond van het huis waarin ik woon speelt zich al weken een kleine tragedie af. Onder de deur door wandelen pissebedden naar binnen, soms met zijn vijven tegelijk, om na vier radeloze rondjes uitgedroogd te sterven in een hoek. Als ik er op tijd bij ben, probeer ik ze terug naar buiten te sturen, want ze zijn belangrijk voor het bodemleven, maar ze reageren slecht op aanwijzingen. Zo komt het dat we onze dagen vullen met het opvegen van bergen verschrompelde pissebeddenlijkjes.

Ik had er een groot, actueel verhaal bij bedacht, over de aanhoudende droogte die de beestjes uit de bloembakken verjaagt en tot gekmakende wanhoop drijft, en tot collectieve zelfmoord onder kapstokken door het ganse land. Maar Google vertelt dat ze wel vaker huizen binnenwandelen, ook in andere seizoenen en onder andere omstandigheden, en ook gewoon wanneer het regent. En dat je een stukje platgeslagen koper voor de deur moet leggen.

Jammer, want het zou een verhaal zijn dat het een zomer lang in de nieuwscyclus had kunnen volhouden, dankzij de follow-uppotentie – goed zomernieuws heeft eindeloze follow-uppotentie. Er zou zoveel mogelijk zijn: lange nieuwsartikelen over de weersomstandigheden met uitstapjes naar klimaatexperts en ijscomannen, een opiniestuk waarin wordt betoogd dat het de schuld van de mens is, een reactiestuk over de eigen verantwoordelijkheid van de pissebed, een onderzoeksverhaal naar het welzijn van ander bodemleven, historische vergelijkingen met ander meervoudig zinloos sterven, serviceverhalen over het buiten de slaapzak houden van bodemdiertjes bij het kamperen, een klopt-dit-wel over dat stukje koper voor de deur, en een analyse van een expert die weet dat, als de pissebedden op een kwade dag uitsterven, wij snel daarna zullen volgen.

En er zit een beest in. Een zomernieuwscyclus zonder beest is geen zomernieuwscyclus. Een wolf, een krokodil, een poema, een lanspuntslang, een eikenprocessierups. De pissebed had er goed tussen gepast. Het ten onrechte gedemoniseerde beestje kan wel wat gunstige publiciteit gebruiken en er zijn leuke weetjes over te vertellen (zo dragen pissebedden hun eitjes in een geel buideltje onder hun lijfje met zich mee en plassen ze niet). Pissebedverhalen zouden een verfrissende afwisseling hebben gevormd tussen alle zomerseries waarin journalisten met politici gaan fietsen of vissen, de nieuwe afleveringen van Brexit en de dagelijkse exegese van Trumptweets.

Ik had het u graag gegund. Misschien zit het er nog in en pakt iemand de handschoen op. Ik ga het van gepaste afstand met belangstelling volgen. Tot over zes weken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.