Columnbert wagendorp

Pieter Omtzigt legt in zijn J’accuse de vinger op de zere plek

null Beeld

Het meest onoprechte interview van de afgelopen week – en misschien wel van de afgelopen maand, het jaar, de 21ste eeuw – was dat met CDA-leider Wopke Hoekstra na de bekendwording van de 76-pagina’s tellende afscheidsbrief van Pieter Omtzigt. Het leek bovendien wel een elpee die bleef hangen. Hoekstra vond het ‘zeer teleurstellend’ en hij ‘baalde’ er persoonlijk van. Hij had het ‘heel graag heel anders gezien’ en hij ‘baalde er enorm van’. Hij was ‘dolgraag met hem doorgegaan’ en nu dat niet mogelijk was, ‘baalde’ hij. Hij vond het ‘heel jammer dat we hem verliezen’ – balen.

In werkelijkheid stond daar een man die blij was af te zijn van de luis in zijn pels. Van de eeuwige zeurpiet die op alle slakken zout legt. Pieter Omtzigt had hem van een groot probleem verlost – er hoefde voor hem geen functie elders worden gezocht, dat had Omtzigt zojuist zelf gedaan. Er kwam een ander probleem voor in de plaats, het imago van zijn partij, maar dat ging Hoekstra oplossen. Het was een keuze die ‘onze Pieter’ zelf had gemaakt, ‘en dat is wat ik heb te respecteren’. Dat zal ik met grote vreugde respecteren, bedoelde Hoekstra.

Op de inhoud van wat Omtzigt had geschreven ging Hoekstra amper in. Er was alleen geen sprake van dat grote geldschieters invloed hadden gekocht, op het programma en de keuze van de nieuwe leider. Daar gingen de leden over. Voor de rest was het aan de ‘evaluatiecommissie’.

Zondag zat burgemeester Wiener van Haarlem als ‘CDA-prominent’ aan tafel bij Twan Huijs in Buitenhof. Hij kon het zich ook niet voorstellen dat zijn partij omkoopbaar was. Ik kon het me juist heel goed voorstellen. Een partij zonder ideeën laat zich gemakkelijk vullen en juist de totale waardenvrije leegheid van het CDA was een van de hoofdthema’s van Omtzigts klaagzang.

In Nederland kunnen we ons niet voorstellen dat geldschieters iets terugeisen voor hun geld. In corrupte bananendemocratieën of in de VS onder Trump was dat misschien normaal, maar bij ons komt het gelukkig niet voor.

Omtzigts beschuldiging van omkoopbaarheid was het opmerkelijkste deel in zijn J’accuse. Dat het CDA een partij was van machtswellustelingen die je met liefde een dolk in de rug steken – dat wisten we al en daarin staat ze niet alleen. Dat ze er niets weten van ICT en de leiderschapsverkiezingen organiseren met een natte vinger en een telraam, en dat ze er de uitslag al kennen nog voor er één stem is geteld was ook bekend.

Maar geld voor invloed is wat anders. Dat raakt aan de fundamenten van de democratische rechtsstaat. ‘De evaluatiecommissie’ onder leiding van Spies zal binnenkort concluderen dat het allemaal is ontsproten aan de wantrouwige, grieperige geest van Omtzigt. Maar misschien is het toch goed dat er nog even goed naar wordt gekeken, gewoon voor de zekerheid. Wie waren het? Hoeveel gaven ze? En wat eisten ze in ruil?

Wopke Hoekstra gaat het allemaal oplossen. Ondertussen moet hij ook nog onderhandelen over kabinetsdeelname. De vuile was van zijn partij ligt op straat en er dreigt een splitsing. Hij wil niet regeren met GroenLinks en de PvdA, maar nu moet hij zich gaan afvragen wie er nog zaken wil doen met het CDA. Ik zou er niet aan beginnen, als ik van D66, GL of PvdA was. Veel te instabiel, veel te rechts, veel te Wopke.

Het CDA heeft fatsoenlijke leden die vanuit een christelijke maatschappijvisie naar de samenleving kijken. Het stuk van Omtzigt helpt hen uit de droom. De ongelofelijke klootzak, de teringhond, de psychopaat en focking eikel heeft zijn vinger op de zere plek gelegd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden