ColumnPeter Middendorp

Peter Middendorp moest zich ineens wassen met rare zeep

null Beeld

Omdat er al te veel plastic in de wereld is, besloot mijn vriendin dat we voortaan douchen met gewone zeep; ouderwetse blokjes uit karton. Ik was sceptisch, want ik douche graag, altijd op dezelfde manier, met zeep uit plastic, en ik houd niet van verandering. Niemand, volgens mij. Of ze doen alsof.

Wat kan ik zeggen na twee maanden biologische blokjeszeep? Het valt niet tegen, maar ik heb één klacht: ik heb er een rare piemel van gekregen. Ja, ik vind het zelf ook een beetje gek, maar als ik op straat loop, voel ik hem de hele tijd, ben ik me iedere seconde van dat ding bewust. Nooit gehad, geen dag van mijn leven, maar sinds we die milieuvriendelijke zeep gebruiken is het elke dag raak. Of mis.

Een beetje zorgen maakte ik me wel, maar je kon er niet even iemand over bellen. Hoe is het? Kun je het nog een beetje volhouden in de lockdown-isolatie? Om daarna soepel over te schakelen: Zeg, heb jij dat trouwens ook weleens? Ken je dat?

Was ik de enige met dit probleem of liep het land vol met lotgenoten? Op straat zag ik wel veel mannen voor de klacht in aanmerking komen. Als ik een man een beetje beteuterd zag kijken, wist ik al hoe laat het was. Ik was ook bang dat je het aan mij kon zien. Dat er achter m’n rug om werd gefluisterd: Zie je die gap? Dat is er weer één.

Hoe bedoel je raar, zei mijn vriendin. Nou gewoon, zei ik. Wat een rare vraag was het ook. Wat kon ik anders bedoelen dan wat ik had gezegd? Maar hoezo is hij raar dan, vroeg ze. Ik rolde met mijn ogen. Hij ís niet raar, hij vóélt raar. Anders. Aanwezig. Alsof hij met mij uit wandelen gaat in plaats van andersom.

Laatst vroeg mijn dochter: is zo’n ding niet onhandig, zit hij niet de hele tijd in de weg? Theoretisch zou het kunnen dat deze vraag een zaadje in mijn hoofd heeft geplant, dat de afgelopen maanden zodanig tot wasdom is gekomen dat het bewustzijn me intussen uit de oren groeit, maar dat is dan wel heel toevallig precies tegelijk met het nieuwe zeepgebruik gebeurd.

Laat eens kijken dan, zei mijn vriendin. Nee zeg, zei ik. Echt niet. We gaan er niet naar kijken met zijn tweeën, dat is echt heel raar. Hè bah, zei ze, en liep weg, nu heb ik de hele tijd dat ding in mijn hoofd. Nou, riep ik haar na, dan weet je ook eens hoe dat is.

Uiteindelijk heb ik toch maar een plastic fles doucheschuim gekocht. Een klein flesje, want je gaat voor dit doel ook weer geen enorme jumbofles de supermarkt uit dragen. De mensen denken dat je hamstert. Ze wijzen je na: Moet je kijken wat een fles! En hij hoeft maar een heel klein stukje!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden